۱۳۸٩/٤/۳۱ دوباره ها...     میخواهم از شما                        (اگر توانستید!) دوباره گفتن من را،                             برمن،                                       ببخشایید! اغفال شدم،                                     شبی که شد تکرار دوباره ارتکاب به سرودن...                                      ببخشایید!                                                                               ***         دیریست که بر لبهای دست من!                                            انگار،                                                    مهر سکوت سهمگین خورده ست آیا چگونه است؟                              نمیدانم،                                             یا مرده ام من و یا...                                                                                                   غزل مرده ست! اینک پس از سالها،                                دوباره دست و قلم دوباره پیوند من،                         حروف،                                       ثانیه ها از نو سیاه کردن سطرهای سپید                                              از نو ارتباط نامشروع با قافیه ها! امشب؛            تگرگ واژه و حرف،                                    گویی؛                                                           روحی غریب به جان دفتر شعرم دمیده شده ست                                          با عرض معذرت؛                        سبک این هذیان،                                                 چیزی میان غزل                                                                            مثنوی                                                                                  قصیده شده است! این تحفه بلند،                      (که محصول بی خوابیست)؛ تقدیم به هرکه در پس لبخند،                                        میگرید و به دل جذام غم دارد تقدیم به شهری بزرگ                              (که از عجایبش این است)                                                                ((شاعر)) فراوان و ((شعر)) کم دارد!   ***           با نام نامی ((حق))،                            که سخت کمیاب است! (گشتم،                نگرد،                         نیست،                                    نایاب است)! هذیان امشب من،                            کفر نیست،                                            عبادت است!! چیزی شبیه دو رکعت                                  نماز حاجت است!   منم خدا،                من؛                         آنکه اینگونه،                                           ناامیدانه با تو روی سخن دارد (راستی مرا به یاد می آری!؟) همان که مدام آب میکوبید!؟                                       جای صد زخم روی تن دارد!؟ منم،          شاهکار بی بدیل خلقت تو!                                               قاب عکس بزرگ ویرانی تاوان اشتباه یک قبیله شوم                                       جرمی نکرده،                                                          محکوم،                                                                      زندانی پاسدار جان بر کف حسرت!                                    اتفاق مایوس یک روز بارانی منم،        بازمانده از کاروان خوشی،                                            جامانده؛                                                          آنسوی دیوار زندگی صاحب عزای خاطرات عزیز،                                      از یادرفته ای، شده                                                                 سربار زندگی زخم خورده وعده های دروغ                                       کالای بنجلی ته انبار زندگی! راستی خدا به شهر من آمده ای!؟                                                اینجا پر است از اشرف مخلوقات! سرشار از شعار،ذکر                              نذر و نیاز دروغ!                                                    با زنده ها، شر                                                                         برای مردگان خیرات! ما مرده ایم از غم و                             فریاد میزنند:                                               ((برای شادی آقا امام زمان!))؛                                                                                        صلوات!   در گیر و دار این همه گیر،                                    این همه دار،                                                        آرمان من له شده است،                                                                                          مرده ست.   آخر چه بگویم،                       از تو پنهان نیست                                              دیگر حالم از زمین و زمان به هم خورده ست!   در چشم من،                     طلوع کوچه،                                      غروب بازار،                                                      سخت،مسخره ست!   (ضمن تقدیر از حضور پنجره ها)!                                            نمای این همه دیوار                                                                         سخت،مسخره ست! با عرض پوزش از محضر ((سهراب))؛                                                 در خواب پل،                                                                  صدای سوت قطار                                                                                           سخت،مسخره ست!    ((خلق حماسه!                       غرور ملی!                                      شور ))                                                 صدای مجری اخبار،                                                                            سخت،مسخره ست! به دل مگیر خدا؛                       ولی چه باید گفت!؟                                                  که خلق این همه شاهکار،                                                                                      سخت،مسخره ست! (اینجا ردیف شعر را عوض میکنم،                                             زیرا؛)                                                     ردیف شعر من، اینبار                                                                                  سخت،مسخره ست!!                               با من بگو خدا کجا گم شد؟                                      آن وعده های بزرگ،                                                                  خوب،                                                                           مکتوب با من بگو خدا                    که شد آرزوهایم،                                            به جرم باور وعده هایت                                                                           همه، مصلوب گفتی محبت و ایثار                            نیکی و بخشش                                                                     گفتی کلام خوب،                                                                                             گفتم چشم! گفتی که پاسخ هر خوب                                  خوبی است اینجا!                                                          میماند از تو نام خوب،                                                                                       گفتم چشم!                                                                                        گفتی که ظلم و جور                             نیست پایدار،                                                سرای ظالم بد، میشود خراب                         گفتی عذاب ستمکار،                               میرسد روزی                                                  گفتی:                                                            (( ان الله،سریع الحساب))   یا رب قسم به جان عزیزم،                                     گرفته ای تو مرا !! من یک دروغگوی بزرگم                                 ولی...                                           تو چرا؟؟   یا رب تو را به هرکه نداری! بگو با من اینجا کدام خوب،                        کدام پاک،                                       دیدی که عاقبت به خیر شده است؟ اصلا کدام ظالم بدکار،                              با عذاب عظیم!                                                    محتاج به بخشش و                                                                               محتاج به غیر شده است؟ اینجا،          جزای وفادار،                            داغ دیگری ست! اینجا،           سزای ستمکار،                                  چیز بهتری ست! یارب!         شبان من اگر تویی،                                     شبان نمیخواهم  من،          نوش جان گرگ بیابان!!                                        امان نمیخواهم یارب،          گناه این بد شدن من،                                       به پای تو است! از پاکی و عفاف،                       رد شدن من،                                        به پای تو است! من،        آن خدایی که میسوزد،                                       به هم خشک و تر نمیخواهم! من،        آن خدایی که نگذارد،                                      فرق بین خیر و شر نمیخواهم!                                             من( آن درستکار قدیم)،                                 آنم که؛                                            با عشق و اشک،نماز شب میخواند                                         من (این گناهکار کنون)،                                  اینم که؛                                                       از وعده های تو، خیری ندید و رو گرداند                                                                            *** خاک بر سرم!                    چه شد؟                                 کفر شد عبادت من! انگار به سنگ خورد                             تیر نماز حاجت من!  حالا به جرم این همه حق                                    (ببخشید، این همه کفر!)                                                                      زهرتر میکنی به زمینت، اقامت من!؟   راستی چه بود،                       این کلامی که،                                           ناغافل و غفیل! به خط کردم؟ یارب مرا ببخش،                        ندانستم                                     احمق شدم!                                                       خر شدم!                                                                     غلط کردم!    آن بیتها،              کار من نبود!                               توطئه غرب بیچاره ست!!   تقصیر اجنبی!                    تروریست!                                   کانالهای ماهواره ست!! تقصیر ذاتم است                         مریض است،                                            مبتلاست! ما هرچه میکشیم                         نقشه شیطان ناقلاست!!  من،        بره ام،                  جز تو،                           هیچ شبان نمیخواهم! اصلا،         به جز،                 شادی آقا امام زمان نمیخواهم!   باور بکن!                 که خلقت این شاهکار محشر است! به خواب پل،                   صدای سوت قطار محشر است! طلوع کوچه،                  غروب بازار،                                  محشر است! حتی،          صدای مجری اخبار، محشر است!!     آخر یکی نیست،                         بگوید:                                   دگر چه میخواهی؟ اینجا،          هزار نعمت است                                  نگاه کن گاهی؟ دریای گود!                 زمین گرد! آسمان گچی!                                                   اینها خدا برای تو داده است،                 گل پسر !   شمعی بگیر، برو!                           دستی به میله بگیر!                                                                 اینجا پر از امامزاده است،                                                                                           گل پسر!                  یارب،          همین که شدم،                                 اشرف مخلوقات!                                                          شکر تو!! لایق به دیدن،                     این همه نعمات!                                             شکر تو!! یا رب!           تو را به جان از ما بهتران، بگذر شعر بود             تمام شد،                            از جانمان بگذر!   همانگونه ای که،                       سالهاست بی خبری... دوباره،             رها کن مرا،                           میان بی ثمری...                                                           مهدی متجلی                                                    ((تیر)) هشتاد و 9 !   ¤ نوشته شده در ساعت ۱:۳۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٧/٤/٦     ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٤۸ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٧/٢/۳    تولد ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٠۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/٦/۱٢ پیوند جاودان   قلب من و تو را...پیوند جاودانه مهری ست در نهان...پیوند جاودانه ما ناگسسته باد...تا آخرین دم از نفس واپسین من...این عهد بسته باد                                                                  *** این عشق ماندنی این شعر بودنی این لحظه های با تو نشستن سرودنی ست این لحظه های ناب در لحظه های بی خودی و مستی شعر بلند حافظ تو شنودنی ست این سر نه مست باده این سر که مست مست دو چشم سیاه توست اینک به خاک پای تو می سایم کاین سر به خاک پای تو با شوق سودنی ست تنها تو را ستودم آنسان ستودمت که بدانند مردمان محبوب من به سان خدایان ستودنی ست من پاکباز عاشقم از عاشقان تو با مرگ آزمای با مرگ اگر که شیوه تو آزمودنی ست این تیره روزگار در پرده غبار دلم را فروگرفت تنها به خنده یا به شکر خنده های تو گرد و غبار از دل تنگم زدودنی ست در روزگار هر که ندزدید مفت باخت من نیز می ربایم اما چه ؟ بوسه بوسه از آن لب ربودنی ست تنها تویی که بود و نمودت یگانه بود غیر از تو هر که بود هر آنچه نمود نیست بگشای در به روی من و عهد عشق بند کاین عهد بستنی این در گشودنی ست این شعر خواندنی این شعر ماندنی این شور بودنی این لحظه های پرشور این لحظه های ناب این لحظه های با تو نشستن سرودنی ست                                                       حمید مصدق ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:۳۱ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/٥/٥ بانو   منم هم سقف دیروزی، که عطر خانگی دارد / که دستان تو را باید، به شام سفره بسپارد *** ای از عشق پاک من همیشه مست                        من تو را آسان نیاوردم به دست بارها این کودک احساس من                       زیر بارانهای اشک من نشست                                           من تو رو آسان نیاوردم به دست در دل آتش نشستن کار آسانی نبود                      راه را بر اشک بستن کار آسانی نبود                                         با غروری هم قد و بالای اوج آسمان                                                           بارها در خود شکستن کار آسانی نبود بارها این دل به جرم عاشقی                     زیر سنگیبی بار غم شکست                                       من تو را آسان نیاوردم به دست به بانوی بی نقاب... ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/٤/۱٩ تعادل   برای این که در رابطه خودت با سایر انسانها موفق باشی بهتره همیشه خودت رو خورشید فرض کنی.وقتی بیش از اندازه بتابی  پوست طرف مقابل رو میسوزونی و وقتی زیاد دور بشی و کم بتابی طرف مقابلت احساس سردی میکنه. باید همیشه بهترین فاصله رو برای تابیدن انتخاب کنی.حفظ تعادل،این کلید موفقیت در تمام روابط چه یک دوستی ساده و چه یک عشق بزرگ هست.مسئله ای که میشه به جرات گفت اینه که تنها عده کمی موفق به حفظ تعادل در روابطشون میشن. حفظ تعادل به اعتقاد من بزرگترین هنر زندگی یک انسان هست که تنها محدود به این مورد خاص که به اون اشاره کردم نمیشه و در تک تک مسائل زندگی رسیدن به این کلمه یعنی تعادل کلید قفل بسیاری از درها هست.در مورد تعادل بیشتر خواهم نوشت... ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/۳/٢۸ از دفتری که ناخوانده ماند...۲۰   میدونم تو قطره نیستی که بری گم بشی در رود / برای روح بزرگت مرگ تو تولدی بود... شب هراس شب درد شب سقوط و سکوت شب هجوم سنگ به شيشه آرامش شبی که لبها گريستند شبی که در گرمای خرداد لرزيدم! شبی که خوشبختی لال شد! و ياسهای باغچه بوی حلوا گرفتند! شبی که خدا نمکدان شکست شبی که رودخانه تو را به دریا داد و مرا به مردابها...                                                                                                       به یاد ۲۸ خرداد ۶۸ ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/۳/٢٢ نيلوفرانه   چون دوستت می دارم                                                حتا آفتاب هم که بر پوستت بگذرد من می سوزم پاییز از حوالی حوصله‌ات که بگذرد من زرد می شوم روسری زردت که از کوچه عبور می‌کند عاشق می شوم و تا کفش های رفتنت ‌جفت می شوند غریب می‌مانم و تنها وقتی گریه ای گمان نمی برم در تو من سبز می‌مانم که نیلوفرانه دوستت می دارم نه مانند مردمانی که دوست داشتن را به عادتی که ارث برده‌اند با طعم غریزه نشخوار می کنند من درست مثل خودم هنوز و همیشه دوستت می دارم                                                      (بهمن قره داغی) تولدت مبارک... ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/٢/۱٧ صائب تبریزی   پيش از خزان به خاک فشاندم بهار خويش                                مردان به ديگری نگذارند کار خويش                                               چون شيشه‌ شکسته و تاک بريده‌ام                                                                   عاجز به دست گريه‌ بی‌اختيار خويش ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٢۱ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/٢/۳       ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٠۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٦/۱/۱٦ سه سالگی   امروز سومین سال از عمر این وبلاگ هم به پایان رسید و وارد اولین روز از چهارسالگی  خودش شد.باز هم باید از تمام دوستانی که در این مدت نسبت به من لطف داشتن تشکر کنم و امیدوارم که امسال هم که به احتمال زیاد آخرین سال از عمر این وبلاگ خواهد بود همراه شمعهای خاموش باشند.  من گنگ خوابديده و عالم تمام کـــر من عاجزم ز گفتن و خلق از شنيدنش *** ميان آب نوشت و به روی آب بخواند کسی نمی فهميد صدايش بود که از قعر چاه می آمد و تا به سطح زمين می رسيد، می شد دود به باد می پيوست به آب می خوابيد کسی نمی فهميد. ***   بشير سخاورز شاعر افغان ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٥٦ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۱٢/٧ ۳ شعر از اسماييل خويی   ۱ هرگز بامن بگو : (( وقتي که صدهاصدهزاران سال بگذشت ، آنگاه ... )) اما مگو : (( هرگز ! )) هرگز چه دوراست ، آه ! هرگز چه وحشتناک ، هرگز چه بي رحم است ! ۲                                              *** وقتي که من بچه بودم وقتي که من بچه بودم ، پرواز يک بادبادک مي بردت از بام هاي سحرخيزي پلک تا نارنجزاران خورشيد . آه ، آن فاصله هاي کوتاه . وقتي که من بچه بودم ، خوبي زني بود که بوي سيگار مي داد ، و اشکهاي درشتش از پشت آن عينک ذره بيني با صوت قرآن مي آميخت . وقتي که من بچه بودم ، آب و زمين و هوا بيشتر بود ، وجيرجيرک شب ها درمتن موسيقي ماه و خاموشي ژرف آواز مي خواند . وقتي که من بچه بودم ، لذت خطي بود ازسنگ تازوزه آن سگ پير و رنجور . آه ، آن دستهاي ستمکار معصوم . وقتي که من بچه بودم ، مي شد ببيني آن قمري ناتوان را که بالش زين سوي قيچي باباد مي رفت – مي شد، آري مي شد ببيني ، و با غروري به بيرحمي بي ريايي تنها بخندي . وقتي که من بچه بودم ، درهرهزاران و يک شب يک قصه بس بود تاخواب و بيداري خوابناکت سرشار باشد . وقتي که من بچه بودم ، زورخدا بيشتر بود . وقتي که من بچه بودم ، برپنجره هاي لبخند اهلي ترين سارهاي سرور آشيان داشتند ، آه ، آن روزها گربه هاي تفکر چندين فراوان نبودند . وقتي که من بچه بودم ، مردم نبودند . وقتي که من بچه بودم ، غم بود ، اما کم بود . ۳                                            *** ازماهيان کوچک اين جويبار هرگز نهنگ زاده نخواهدشد . من خردي عظيم خود را مي دانم و مي پذيرم . اما وقتي که پنجه فتادن ريگي خواب هزارساله مردابي را مي آشوبد ، اين مشت خشم برجدار دلم ، بي گمان ، بيهوده نيست که مي کوبد .                                                *** ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤٠ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۱۱/۱۳ تبعیدی   هرچند که زخمی شده سنگ شمایم با خون دل ،هر ثانیه دلتنگ شمایم در حسرت آزادی بی واهمه، ماندم هرجا که روم یکسره در چنگ شمایم هرگوشه این باغ کسی مست و غزلخوان در کنج قفس دلخوش آهنگ شمایم در مکتب من نیست کلامی ز اسارت تبعیدی بی بال و پر جنگ شمایم دلبسته ناخواسته، پیوسته شدم،وای! من جورکش هر ورق ننگ شمایم بسیار نشستیم،نوشتیم،شنیدیم اما نتوان گفت که همرنگ شمایم!                                                  م.فریاد                                                                 بهمن 85 ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۱۱/۱ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۹   سردار تاریخ ساز شجاعتت را من همواره بر ستایش نشسته ام اما بر من مگیر این جسارت را که گمان میکنم بسیار خوش اقبال بوده ای زیرا اگر که تو در کشاکش عصر جهل در دشت بی آب کربلا با هفتاد و دو یار کشته شدی و قرنها برایت گریستند ما در عصر انسانهای روشنفکر! در شهرهای بی کران و در کنار آبهای تصفیه شده هرکدام به تنهایی هفتاد و دو بار کشته شدیم! و هیچکس برایمان نگریست!! حتی دقیقه ای... ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۱٠/٢۳ مرد دیگر   مي آيي و من مي روم اي مرد ديگر چون تيرگي از بيخ گوش صبحگاهي مي آيي و من مي روم ، زيباست ، زيباست باران نرمي بر غبار كوره راهي دشت بلاخيز غريب تفته اي بود هر تپه اي چون طاولي چركين بر آن دشت ما سوختيم و خيمه بركنديم و رفتيم اينك ، تو مي آيي براي سير و گلگشت حلاج ها ، بر دار ، رقصيدند و رفتند شيطان خدايي كرد در اين خاك سوزان اين قصر عاج افتخار آميز تاريخ بر پاستي ، از استخوان تيره روزان تابوت خون آلود من گهواره ي توست جنباندت دست پليد پير تقدير هشدار يك دنيا فريب و رنگ و بازيست روزي شنيدي گر كسي مي گفت : تدبير  مي آيد و من مي روم  بدرود  بدرود چيزي نياورديم و چيزي هم نبرديم بيهوده بودن ، تلخ دردي بود ، اما اما ... چه دردانگيز ما بيهوده مرديم                                                          نصرت رحمانی ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٢۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۱٠/۱۱ جملات قصار۲   1_جريان زندگی چيزی جز مبارزه ميان عاطفه و عقل نيست...مارک تواین 2_تراژدی زندگی آنست که ما زود بزرگ می شویم و دیر عاقل...فرانکلین 3_مردم از شما تقاضاي انتقاد و خرده‌گيري مي‌کنند ولي در انتظار تحسين هستند...سامرست موام 4_بدترين و خطرناکترين کلمات اينست: «همه اين جورند»...تولستوی 5_تو ثروتمند نيستی مگر آنکه چيزی داشته باشی که با پول نتوان خريد...کارت بروکس 6_جامعه مثل آب نمک است شنا کردن در آن بد نيست اما بلعش وحشتناک است...استرانسکی 7_هميشه دوست داشتم فرصتي دست مي داد تا فروتني را تمرين کنم اما همواره به خاطر مي آوردم که من مهم تر از آن هستم که اوقاتم را صرف چنين اموري کنم...اسحاق سینگر 8_انقلاب ستمديدگان را آزاد نميکند تنها استثمارگران را عوض ميکند...برنارد شاو 9_حكومت استبدادي را بتها تشكيل مي دهند و حكومت دموكراسي را بت پرستان...برنارد شاو 10_زمانی که پريان از رقصيدن و روحانيون از گوشه نشينی دست برداشتند، عمر دنيای شاد به پايان می رسد!...جان سلدن 11_اگر تمامی ما قدرت جادويی خواندن افکار يکديگر را داشتيم نخستين چيزی که در دنيا از بين می رفت عشق بود...برتراند راسل 12_زن زشت وجود ندارد، تنها زنانی وجود دارند که حوصله نشستن جلوی آينه و آرايش را ندارند...هلنا روبنیشتین 13_ دختری که ازدواج می کند، توجه جمع کثيری از مردان را با بی اعتنايی يکی از آنان عوض می کند...هلن رولان 14_فقرا نمی دانند که تنها دليل آنان برای زندگی، تمايل ما به تظاهر به برخورداری از فضيلت سخاوت است...سارتر 15_بهشت دولتمندان از دوزخ فقرا پديد آمده است...ویکتور هوگو 16_در وظيفه خود استقامت جستن و خاموش ماندن بهترين پاسخ به تهمت است...جورج واشنگتن 17_هيچكس نميتواند ما را خوار و خفيف كند يا آرامش خاطر ما را برهم زند مگر اينكه وسايل اينكار را براي او فراهم كرده باشيم...برنارد یاروخ 18_در زندگي به جز خوشبختي بايد فكر تكامل نيز بود...مادام دواستال 19_جنگ، دزد و راهزن به وجود مي آورد و صلح آنان را به دار مي آويزد...ماکیاول 20_بدون تو تحمل بهشت ممکن نيست و با تو دوزخ ديگر مکاني جهنمي نيست...سنگ نوشته جان اسپارو بر قبر همسرش ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٢٤ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٩/٢٧ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۸   بیمی به دل ندارم ز مرگ که زندگی...جز زهر غم شرابی نریخت به جام من...گر من به تنگنای ملال آور حیات...آسوده یک نفس زده باشم حرام من!(مشیری) *** صبر کرده ام، به جای زندگی انتظار کشیده ام؛ به جای نفس رنج را روسیاه کرده ام ایوب را روسفید! اما این غوره های سمج! حلوا نمیشوند. پناه بر خدا! زمانه ای شده است که ضرب المثلها نیز دروغ میگویند! *** دلم هوای فرار دارد هوای تازگی هوای روزهایی که هرگز نبوده اند مردمانی که هرگز ندیده ام و شهری که هرگز در ان نزیسته ام! من میخواهم تقویم خود را از سقف بیاویزم و دفتر خاطراتم را به جزیره ای دوردست تبعید کنم من، از گذشته ای که عاشقانه دوستش دارم بیزارم! ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۳٧ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٩/۱۸ غزال من   خوش آن دلی که به دنیا الهه ای دارد...به آن بهانه همه عمر،لحظه بسپارد...تو ای الهه شادی همیشه با من باش...که بر شب سیهم نور و روشنی بارد از خط به خط، ترانه ناب شاعرانه سـری از سحر خویش در من ای دوست بی خبری گفتی غزل بگو که دلم سخت گرفته است خود ای غزال من ز صد غزل عاشقانه تری شاعر مخوان مرا که اشک گسار چشم تو ام  جز این مرا به دست، نبود و نیسـت هنری چشمت در ورود به شهر عشق،شور،شعر دسـتـت ره خــروج ز دنـیـای دربــدری ناز نـجابـتـت کـه قلب پاک تو را هـربـار من سخت میشکنم تو ساده میگـذری پایان عشقـهای پـوچ بـود آغـاز آمـدنـت با من در این سفر چه صادقانه همسفری                                                                  م.فریاد                                                                آذر 85 ¤ نوشته شده در ساعت ۱:٠٧ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٩/۱٠ جملات قصار ۱   در طی چند سال گذشته هرکجا به جمله  و یا متن زیبایی بر خوردم اون رو یادداشت کردم که در حال حاضر حاصلش بیش از هزار ان جمله از بیش از دویست شخصیت هست که از این به بعد هر از گاهی تعدادی از این جمله ها رو در وبلاگ قرارمیددم.فکر میکنم خوندنش جالب باشه. ۱ـ بسیار نادر هستند کلماتی که ارزششان بیشتر از سکوت باشند...هانری دونرمتر ۲ـ چشم ديگران چشمي است كه ما را ورشكست ميكند اگر همه بغير از خودم كور بودند , من نه به خانه باشكوه احتياج داشتم نه به مبل عالي!...بنیامین فرانکلین ۳ـ براي پيدا كردن عيوب يك دختر از او در نزد دوستانش تعريف كنيد...بنیامین فرانکلین ۴ـ مردم هرگز خوشبختی خود را نمی شناسند، اما خوشبختی ديگران هميشه جلوی چشمشان است...پی یر دانینوس ۵ـ براي اکثر مردم مرگ در راه اصول آسان تر از زندگي کردن بر اساس آن است...آدالی استیونسن ۶ـ او هيچ چيز نمي داند ولي تصور مي کند وتظاهر مي کند که همه چيز را مي داند ، اين تعريف مختصر يک نماينده مجلس است!...برنارد شاو ۷ـ ما چون نمي توانيم كتاب مقدس را از بين ببريم عاقبت اين كتاب ما را از بين خواهد برد!...برنارد شاو ۸ـ واعظ می گويد:چنان کن که من ميگويم، نه چنان که من ميکنم...جان سلدن ۹ـ هرچه بيشتر انسان ها را می شناسم، سگ ها را بیشتر ستايش می کنم!...ایوان شفر ۱۰ـ بعد از ازدواج ديگر عشق نيست. تنها زندگی است...رومن رولان ۱۱ـ هرگز به دوستانت کاستي هايشان را در جمع نگو چون ممکن است عيوب خود را برطرف کنند اما مطمئنا هيچگاه تو را به خاطر اين تذکر نمي بخشند...لوگان اسمیت ۱۲ـ قبل از ازدواج، مرد قبل از خواب به حرف هايی می انديشد که شما گفته ايد اما بعد از ازدواج مرد، قبل از اين که شما حرف بزنيد به خواب می رود!...هلن رولان ۱۳ـ همه جا شادماني قشر نازكي است كه روي رنج و بيچارگي كشيده اند...ویکتور هوگو ۱۴ـ از خواص طبيعي آدمي است كه عاقلانه و منطقي فكر مي كند اما پوچ و بي معني رفتار مي كند...آناتول فرانس ۱۵ـ کسی که می‌خواهد رازی را حفظ کند بايد اين واقعيت را که رازی دارد، کتمان کند...گوته ۱۶ـ زندگان - مردگان هستند كه ايام مرخصي شان را در اين دنيا ميگذرانند...موریس مترلینگ ۱۷ـ هيچ موجودي در دنيا وجود ندارد كه در اثر عشق ورزيدن بيك موجود ديگر, حتي اگر يك عشق مبتذل و پست هم باشد, يك اصلاحي در روح خود بعمل نياورد...موریس مترلینگ ۱۸ـ هيچ شعری شاعر ندارد، هر خواننده‌ی شعری شاعر آن لحظه‌ی شعر است...پابلو نرودا ۱۹ـ در بين تمامي مردم تنها عقل است كه به عدالت تقسيم شده زيرا همه فكر مي‌كنند به اندازه كافي عاقلند!...رنه دکارت ۲۰ـ «برای لئوپولد فون رنکه، تاريخ گزارشی بود از آنچه واقعا اتفاق افتاده‌بود. بعضی ديگر کمتر خوش بين بوده‌اند و تاريخ را آنچيزی دانسته‌اند که مورخ فکر می‌کرده که اتفاق افتاده‌است. در ايران می توان حتی از اين مرحله هم گذشت و گفت که تاريخ چيزی بوده که مردم فکر می کرده‌اند بايد اتفاق می‌افتاده.»!!!...ریچارد فرای ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۸/٢٦ نزار قبانی   چهار شعر از نزار قبانی شاعر عرب:(کی میگه عربها احساس ندارن!!!) 1 دوستت دارم با تو نرد عشق نمي بازم مثل بچه ها براي ماهيها با تو قهر نمي كنم ( ماهي قرمز مال تو ... ماهي آبي مال من ... ) قرمز و آبي مال تو تو مال من دريا و كشتي و مسافران مال تو تو مال من سود و ضرر در كار نيست همه ثروت من زير پاي توچاه نفت ندارم كه به آن بنازم معشوقه هايي كه رد آن شنا كنند ثروت آغاخان جزيره اناسيس به پهناي يك دريا ... من شاعرم و ثروتم دفتر شعرم               و چشمهاي قشنگ تو   2 كتابهاي كودكيم را            از من بگيريد نيمكت هاي مدرسه را        گچ ها…قلم ها … تخته سياه را … به من كلمه اي بدهيد     تا آنرا مثل گوشواره      به گوش معشوقم بياويزم 3 چهره ات           روي آينهء ساعتم حك شده                       حفر شده                      روي عقربه هاي دقيقه شمار                                                                            ثانيه شمار                                       هفته ها          ماهها و سالها زمان ندارم            تو زمان مني با تو جهان لحظه هاي كوچك           پايان گرفته گلي نمانده براي مراقبت كتابي        براي خواندن در تنهايي مي ريزي              توي چشم ها و ورق ها                          توي دهان ها و واژه ها                          سر و بالش                          انگشت ها و سيگارم   معلوم است از اقامتگاه دائمي ات در من          شكايت نمي كنم دخالتت در حركات دستهام        مژه هام         افكارم گندمزار            از فراواني خوشه ها             شكايت نمي كند درخت انجير       از گنجشك گيلاس             از لبريزي شراب تمام آنچه مي خواستم اينست           بانوي من ! زياد در قلبم حركت نكن                 درد مي كشم !     4 وقتي كه تو را مي بوسم            بعد از دوري حس مي كنم نامهء عاشقانهء فوري را         در صندوق پستي قرمزانداخته ام      ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۳٠ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۸/۱٢ خاتون   حقیقتش اين شعر رو از روی پاکت تحمه برداشتم اما متاسفانه نام شاعر بر روی پاکت جا نشده بود!در همينجا از تمام تخمه فروشان و سبزی فروشان محترم تقاضا دارم در هنگام پيچيدن سبزی يا درست کردن پاکت تخمه اين مسائل رو هم لحاظ کنن!!! خاتون کلام تو سنگ را آب ميکند خواب را خواب و ايوان را پر از مهتاب در کلام خود شناوری چون شکوفه سفيد ماه در چشمه بيان خويشتنی چون فواره ای در حوض نقره تو را در کلامت ميچينم تو را در کلامت ميبويم *** خاتون تو ميتوانی ميان شاخ و برگ قصه ها پرنده وار بخوانی تو ميتوانی آتشی را به آتشی ديگر خاموش کنی تو ميتوانی از ما بلا بگردانی مرگ چنان گوش به قصه ات ميسپارد که از کار خويش باز ميماند *** خاتون در قصه های تو در تو غاری هست و در آن غار صندوقی و در ان صندوق خواسته هايی سحر کلام تو اين همه را بر من ميگشايد *** خاتون، شبی خوش است ميخواهم گيسوانت را بشنوم لب ميگشايی نسيم شبانگاه سراپا گوش ميشود کلام تو سرانجام آغوش ميشود ¤ نوشته شده در ساعت ٩:۱٤ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٧/٢۳ محمد علی بهمنی   در این دنیا همیشه شخصیتهایی وجود دارند که کمتر از آنچه لیاقتشان است شناخته میشوند و مورد تقدیر قرار میگیرند. گمان میکنم یکی از این شخصیتها محمدعلی بهمنی ست که به اعتقاد من حافظ زمانه ماست... رنگ سال گذشته را دارد، همه لحظه هاي امسالم ۳۶۵ حسرت را ،همچنان مي کشم به دنبالم قهوه ات را بنوش و باور کن ،من به فنجان تو نمي گنجم ديده ام در جهان نما چشمي، که به تکرار مي کشد فالم يک نفر از غبار مي آيد، مژده تازه تو تکراريست يک نفر از غبار آمد و زد، زخمهاي هميشه بر بالم باز در جمع تازه اضداد، حال و روزي نگفتني دارم هم نمي دانم از چه مي خندم، هم نمي دانم از چه مي نالم راستي در هواي شرجي هم، ديدن دوستان تماشاييست به غريبي قسم نميدانم ،چه بگويم جز اينکه خوشحالم دوستاني عميق آمده اند، چهره هايي که غرقشان شده ام ميوه هاي رسيده اي که هنوز من به باغ کمالشان کالم چنديست شعرهايم را ،جز براي خودم نمي خوانم شايد از بس صدايشان زده ام، دوست دارند دوستان لالم .... ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۱٥ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٧/۱ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۷   بانوي بي نقاب جنگ بوده است معناي لحظه لحظه زيستن مان! و عشق نيز... چه دردناک! آری عشق نيز آنگاه که صدای قلبت را ميشنوي لباس رزم بر تن کن که توپخانه های حسادت ميبارند، ضد هوايي سنت بالهاي آزادي ما را نشانه رفته است و سربازهای دخالت به مرزهای خوش خيالی ميتازند آري!تو را به سنگرخويش خواهم برد که عشق نيز... چه دردناک آري عشق نيز خنده ام ميگيرد! حتی ليلي و مجنون را يک ((نظامي)) سروده است!! ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٦/٢٠ گریه هم میگذرد...   تا تو بر ميخيزم غزلی ميريزم پر پروازم را از تو می آويزم گريه گر بگذارد... ميبرم تا دريا ساز لب سوخته را پر قويی در آب آخرين شعر ما گريه گر بگذارد... با تو خواهم رقصيد با تو خواهم خنديد همه شعرم را به تو خواهم بخشيد گریه گر بگذارد باز شو مثل سحر در عبور از هر در مرغ دريايی باش خوش بخوانم از سر گريه هم ميگذرد...                                      شهيار قنبری ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٢۸ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٥/۳۱ کوچه   هما میرافشار از ترانه سرایان به نام ایران، در جواب شعر ((کوچه)) یا به عبارتی به یاد فریدون مشیری شعری زیبا داره: بی تو طوفانزده دشت جنونم،صید افتاده به خونم تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم بی من از کوچه گذر کردی و رفتی بی من از شهر سفر کردی و رفتی قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم تا خم کوچه بدنبال تو لغزید نگاهم تو ندیدی، نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی در خانه چو ببستم ،دگر از پای نشستم گوئیا زلزله آمد ، گوئیا خانه فرو ریخت سر من بی تو من در همه شهر غریبم بی تو ،کس نشنود از این دل بشکسته صدایی بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی تو همه شعر و سرودی، تو همه بود و نبودی چه گریزی زبر من،که زکویت نگریزم گر بمیرم زغم دل ، با تو هرگز نستیزم من و یک لحظه جدایی ؟ نتوانم ، نتوانم بی تو من زنده نمانم... ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:۳٢ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٥/٢۱ کنستانتین   _ اگه بهت بگم که خدا و شيطان روي روح تمام بشريت شرط بستن چطور؟ _ منم ميگم قرصهات رو ادامه بده. _ به شوخي. قانون اينه که هيچ تماس مستقيمي با آدم نداشته باشند.فقط تحت تاثير قرار بدهند.ببينن کي ميبره. _ خيلي خب، به شوخي...چرا؟ _ کي ميدونه.شايد فقط براي تفريحش نگفتن. _ پس تفريحه....وقتي يه مرد زنش را تا حد مرگ ميزنه يا مادري بچه اش رو ميکشه...اين تفريحه. و تو هم فکر ميکني شيطان مسئوله؟...مردم شيطان هستند آقاي کنستانتين. مردم! _ تو راست ميگي. ما با قابليت هاي فجيعي زاييده شديم. بعد بعضي مواقع يه چيزي مياد و به ما به موقع هشدار ميده _ خب. اين خيلي آموزنده بود ولي من به شيطان اعتقاد ندارم. _ بايد داشته باشي. اون به تو  اعتقاد داره. _ فکر کنم خدا براي همه ما نقشه داره _ ...خدا يه بچه است با يه مزرعه از مورچه، خانم! اون هيچ نقشه اي نکشيده...                                              ***   سوا از تمام نقدها و حديثهايي که فيلم معروف((کنستانتين ))در طول يکسال گذشته داشته من فکر ميکنم اين چند ديالوگ فيلم با ساير جذابيتهاش برابري ميکنه. ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٤/۳٠ کلاغ پر   ديگر اين بازي پر نقص هميشه  _همه جا_ ديگر اين قصه پر غصه ديروزي نيست ديو و دد، بوف و کلاغ گرگ بي رحم دغل، از رمه پر ناله و دشنه، نقاب و قمه پر قاضي کور و کر و لال از اين محکمه پر تو فقط مانده در آغوش مني با تو اي خوب کماکان، همه پر شب شکن در بر من آنچه در موج هراس افکن شب منجي شد قايق دست تو بود قاتل کودک ناباوري ام چشم سر مست تو بود من نميدانم يار چشم تو شاعر شبهاي من است؟ يا منم شاعر چشمان شب آلوده تو؟ خواهد آمد آيا روز آسودن من در دل بستر تب کرده و آسوده تو؟ منتظر ميمانم منتظر باش و بمان تا شب هجرت و پرواز خزان ای تو بانوی غزلهای بهار منتظر باش و بمان دیگر این بازی پر نقص همیشه  _همه جا_ دیگر این قصه پر غصه دیروزی نیست معنی ناب صداقت، ای دوست ای تو از جنس دل و عاشقی و شعر و سفر ای تو از من بهتر! معنی بازی من این شعر است: با تو ای خوب کماکان، همه پر...                                             م.فریاد                                                             تیر 85   ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٤/۱٢ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۶    قريه تا قريه اشک ــ ستاره تا ستاره سرد ــ غريبه تا غريبه ترس ــ مترسک تا مترسک درد... *** آخرين سيگار پيش از خواب کنار پنجره شب آرامشي  عظيم! به ابرها خيره ميشوم هر شام پيش از خواب شايد  خداي را در ميان ابرها ديدم! شايد تنها براي يک شب او نيز سيگار خود را آتش کرد و در کنار پنجره ام نشست شايد تا سحرگاه گفتيم، گريه کرديم و خنديديم شاید افسانه وار همچون شاهزاده و گدا برای شبی جای خود را به هم دادیم تا او نیز درد را بیازماید (که درد مخلوق درد خالق نیست) اما بيهوده انتظاريست در پس بازي مکرر زمين و خورشيد، آنگاه که من در پشت پنجره ها به ماه مینگرم و خدای را انتظار میکشم دیگری نیز در جایی دیگر زیر تیغ افتاب خدای را میطلبد! با خود مي انديشم خداوند يا هرگز نميخوابد يا  در تمام عمر خفته است!   هرگز ندانستم چرا شبان باانصاف نيمي از گله را در لجنزار و نيم ديگر را در سبز ترين مرتع به چرا برده ست! آيا تمام سهم ما داغي بود بر دل براي شناسايي؟ هرگز ندانستم چرا شبان پرتوان اين رمه هرگز نتاخت به هيچ گرگ بي انصاف! ما گوسفندان ساده لوح هر بار دريده ميشويم اما هنوز بر دستهاي عادل اين شبان اميد بسته ايم! آخرين سيگار پيش از خواب کنار پنجره شب در انتظار خدا آرامشي عظيم پيش از دلهره فردا... ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤٦ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٤/٤ بس که تن تشنه بود خاک من...   ميگن يه دنيا مرد بود. ميگن يه دريا دل بود. بيست و هشتم خرداد هفدهمين سالگرد مرگش هم گذشت...يه شعر ازش ميخونيم:  ای که رفتی تو به قهر از بر من زود بیا بهر دیدار تو این دیده نیاسود بیا دگر امید مرا بی تو به دل هیچم نیست که دل از درد فراق تو بفرسود بیا غمم این نیست که از عشق تو رسوا شده ام چون به سرمایه دل نیست جز این سود بیا غمم این نیست که با طعنه رقیبان گویند چه شد آن مه که دلت در برش آسود بیا به خدا ز آتش عشق تو چنان میسوزم که برآید ز مزار از کفنم دود بیا دل داود چو پروانه به سودای تو سوخت تا که خاکستر او مانده به جا زود بیا                                         آذر ۵۲ ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۳/٢٢ لبخند تو...   در چنين روز و شب خسته و زار در چنين مسلخ بي حد و حصار در دل اين همه سرگرداني که نبارد به سرم جز آوار قصه از شادي فردا بنويس که به لبخند تو ام دلخوش، يار هر طرف مينگري سايه اي از يک ديوار چه بپويم؟ به چه اميد؟ در اين ناهموار نيست در خاک زمين ديگر نيست  نه ترحم، نه شرافت، ايثار شده ام از غم دنيا، بيمار قصه از شادي فردا بنويس که به لبخند توام دلخوش، يار گرچه در شهر خود آواره ام و در آزار   گشته ام دربدر و کوچک و خوار چشم من در شب بن بست اميد تا سحرگاه رهايي بيدار با من از غصه اين شام مگو اي چراغ ره من در شب تار قصه از شادي فردا بنويس که به لبخند تو ام دلخوش، يار م.فریاد خرداد 85 ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۳/٧ به ديدارم بيا امشب     دگر از خواب بيزارم و امشب تا اذان صبح بيدارم  به دل ياد تو را دارم  تو را بر جان عاشقها  تو را بر پيكر سرخ شقايقها  به ديدارم بيا امشب    دلم، اين جان و اين خون را نميخواهم گدايم، گنج قارون را نميخواهم!  تو را خواهم  تو را بر دوري و هجران تو را بر عشق بي سامان و بي پايان  به ديدارم بيا امشب   نه ياري آمده سويم  نه دستي بر سر و رويم  تو را جويم  تو را بر خوابهاي سبز و رويايی  تو را بر پاكي گلهاي صحرايی  به ديدارم بيا امشب   خدايا درد و رنجم را نميخواني؟  دواي درد را شايد نميداني!  بگو با او كه ميدانی  تو را بر گريه هاي بي صدا در شب  تو را بر بانگهاي يارب و يارب  به ديدارم بيا امشب   نميخواهم جهان را با غم دوری  بدون تو چه توفيري ميان ديدن و كوری  به پايان آور اين اشعار مهجوری  تو را بر قصه مجنون  تو را بر تيشه فرهاد عاشق خون  به ديدارم بيا امشب   م.فرياد آذر ۸۰   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٢/٢٤ حقيقت دارد...   حقيقت دارد  تو را دوست دارم  در اين باران  مي خواستم تو  در انتهای خيابان نشسته  باشی  من عبور كنم  سلام كنم لبخند تو را در باران  مي خواستم  مي خواهم  تمام لغاتی را كه می دانم برای تو  به دريا بريزم دوباره متولد شوم  دنيا را ببينم رنگ كاج را ندانم نامم را فراموش كنم دوباره در آينه نگاه كنم ندانم پيراهن دارم كلمات ديروز را  امروز نگويم خانه را برای تو آماده كنم برای تو يك چمدان بخرم  تو معنی سفر را از من بپرسی لغات تازه را از دريا صيد كنم لغات را شستشو دهم  آنقدر بميرم  تا زنده شوم                               احمدرضا احمدی ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٢/۱٥ اعتماد   یادم میاد وقتی سن پایینی داشتم یکی از عادتهام این بود که توی پیاده رو چشمهامو ببندم و راه برم.جلوی پامو تا فاصله چند متری خوب نگاه میکردم و بعد چشمهامو میبستم و قدم برمیداشتم.اما همیشه چند قدم که بر میداشتم از ترس اینکه شاید چیزی جلوم باشه و من خوب نگاه نکرده باشم چشمهامو باز میکردم.امشب وقتی داشتم بر میگشتم خونه یاد اون سن و سال افتادم و گفتم بذار دوباره امتحان کنم. اینکار رو کردم اما باز هم مثل بچگی ها وقتی چند قدم برداشتم ترسیدم که شاید چیزی جلوم باشه و چشمم رو باز کردم.برای بار دوم سعی کردم اینبار دقیقتر جلوی خودمو نگاه کنم.چند ثانیه خیره شدم و بعد که مطمئن شدم همه جا رو خوب دیدم و راه صاف هست و خلوت چشمهامو بستم و راه  افتادم.اما ایندفعه هم بعد از ده قدم چشمهام رو باز کردم و گفتم شاید چشمهام اونموقع خوب راه رو ندیده باشن! پیش خودم گفتم هنوز بعد از این همه سال پاهای تو به چشمهای خودت اعتماد نکردن. پس خيلی احمقی اگر انتظار داشته باشی کسی بهت اعتماد کنه. اونها هم که الان  توی زندگی به طور کامل به همه چیز تو اعتماد دارند یا باید خیلی ساده لوح باشن و یا خیلی عاشق! ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/٢/۳ سوم ارديبهشت      آه ای زندگی منم که هنوز / با همه پوچی از تو لبریزم... امروز بیست و پنجمین سال زندگیم هم تموم شد.سال خوبی بود (لااقل نسبت به سالهای قبل). بیست و پنج سال پیش در کشوری که هرگز نتونستم بهش افتخار کنم، و در خانواده ای که میتونم بهش افتخار کنم به دنیا اومدم. از ایران و ایرانی به حد کمال متنفرم.اینجا سرزمین وجدانهای خاموش، چشمه جوشان ریا و دروغگویی، سنگ قبر فرهنگ و سرزمین هزار خرافه مذهبی و اجتماعی و عرفهای مضحک هست. اگر دلخوشی ای هم هست به خاطر کوچه های نازنین و خاطره انگیز کودکی و نوجوانی ام هست که با هیچ کجای دنیا عوضشون نمیکنم و همچنین به خاطر دوستانی که خاطرات خوبی برام رقم زدند و همچنان میزنند...خیلی ها پرنده بودن رو دوست دارن اما در کنار جذابیت های پرواز و پرنده بودن همیشه یکی از بزرگترین آرزوهام این بود که ایکاش میتونستم یک میمون باشم در یک جزیره دور افتاده که حتی پای رابینسون کروزوئه هم به اونجا نرسه. از این شاخه به اون شاخه بپرم، بازی کنم، هر کجای جزیره خواستم برم، شاید عاشق بشم، عاشق یه میمون دیگه که یه روز روی یکی از شاخه ها دیده بودمش و در حال نارگیل خوردن نگاهمون به هم گره خورده بود و بعد بدون هیچ تشریفات و حرف و حدیثی میتونستیم با هم باشیم، همچنین در کنار دیگر دوستان...بگذریم رویایی هست احمقانه و بعید. اما در حال حاضر زیاد هم از انسان بودن خودم پشیمون نیستم به هر حال این هم یک نوع از وجود هست.سعی میکنم از زندگیم لذت ببرم(اگرچه تلاشم برای درک این که چرا باید زندگی کنم بی نتیجه بود!) و فکر میکنم این جهش به سمت لذت بردن بیهوده نبوده چون لذت رو احساس میکنم.زندگی رو ((درهم)) دوست دارم نه سوا کردنی، با غمهایی که داشتم و شادیها چون فکر میکنم اگر یکی از این دو قلم توی زندگی نباشه زندگی هویت خودش رو از دست میده.هر روز خاطراتم رو مرور میکنم و در کنارش کمی دلتنگی برای دوستان بیشماری که داشتم و حالا ندارم(اگرچه در ذهنم همیشه زنده هستند)، همچنین عزیزانی که وجودشون میتونست دنیای من رو طور دیگه ای رقم بزنه اما از روی خاک به زیر خاک رفتند (اما این دلخوشی بزرگ وجود داره که در دنیای دیگری دوباره ملاقات خواهیم کرد) و خوشحالی از بابت دوستانی که در حال حاضر دارم. از بانوی بی نقاب تشکر میکنم که در زمانه دل سنگی، دلش سنگ صبور هست،برای همه خوبی ها،تحملها، انسانیت کمیابش و آرزوهای مشترکمون برای آینده(تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست!)...از خدا تشکر میکنم و شکرگذارش هستم به خاطر همه چیزهایی که میدونه...همچنین یک تشکر بزرگ از همه کسانی که در زندگی من رو تحمل کردند و همچنین یک تشکر ویژه از خودم چون علاوه بر اینکه من نیز اونها رو تحمل کردم! موفق شدم خودم رو هم بیست و پنج سال تحمل کنم!!   ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٢٠ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۱/٢٥ خاطره ها   گذشته ها طلب از درگه خـدا دارم به سوگ خاطره هايم هنوز عزادارم به خود وفا ننمودم چنين طريقی که به خاطرات عزيزان خود وفا دارم من از حضور رفيقان و از جدايی ها هزار تجربه، چون گنچ پربها دارم چقدر سينه شفا داده ام ولی افسوس درون سينه خود درد بی دوا دارم زمانه،اين همه حسرت اگر که کافی نيست بزن تو ضربه ديگر ،هنوز جا دارم من از صدای شکستن دگر نميترسم منم صدای شکستن، که صد صدا دارم کنار خاطره هايم، کنار هرچه که رفت خوشم که يار خوشی، برتر از طلا دارم م.فریاد فروردین 85 ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۳٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٥/۱/۱٦     1 چه خوش است باده فروشی...گر کس نخرد خودت بنوشی! امروز سومین سال تولد این وبلاگ هست. سوا از مسائل و مشکلاتی که در وبلاگ نویسی(به خصوص از طرف سایتهای ارائه دهنده وبلاگ) وجود داره احساس میکنم وبلاگ نویسی به چهار دلیل پدیده جالبی هست. اول اینکه بر خلاف نوشتن بر روی کاغذ و دفتر امکان از بین رفتن نوشته هات بسیار پایین هست و هر وقت هم بخوای میتونی به نوشته های سابق خودت سر بزنی بدون اینکه بر اثر بی دقتی یکی از اعضای خانواده یک لیوان چای روی نوشته هات ریخته شده باشه و تو در حالی که از گوشه دفترت آب میچکه اون رو به سطل آشغال بندازی! ...دوم اینکه وبلاگ نویسی امکان مجهول موندن هویت نویسنده رو میده. به هر حال امکان نداره وقتی وارد اتاقتون میشید با فردی مواجه بشید که از شدت فضولی سرش رو داخل کشوی شما کرده و یواشکی صفحه های دفترتون رو ورق میزنه!...سوم امکان رویت نوشته های شخص مجهول به وسیله دیگران و نظرخواهی درباره متن وجود داره که البته معمولا به جای نظرخواهی شاهد تعریفهای آبکی هستیم(آیا شده در جایی به غیر از وبلاگتون انقدر از شما تعریف کنند)؟؟!....و چهارم اینکه اگر مثل من بدخط باشید میتونید در وبلاگتون با انتخاب یک فونت زیبا این مسئله رو پنهان کنید! به هر حال در طی دو سال گذشته بیش از صد مطلب در این وبلاگ نوشته شده که حدود هشتاد و پنج مورد اونها نوشته های شخصی من بودند و باقی منتخب از متنهای مورد علاقه...نمیدونم این خودخواهی هست یا چیز دیگه ای،دیگران هم در مورد نوشته های خودشون این حس رو دارند یا نه، اما هرچه که هست همیشه خوندن متنهای قبلی خودم بیشترین آرامش رو به من هدیه میکنه! خوندن قصه ها،دلنوشته ها و هذیانهای خودم همیشه برام جذاب هست حتی اگر نوشته های سراسر احساسی و بچه گانه سال هشتاد و سه و پیش از اون بوده باشه!! و اینجاست که به یاد اون ضرب المثل قدیمی میفتم: چه خوش است باده فروشی، گر کس نخرد خودت بنوشی! و فکر میکنم کار وبلاگ نویسی هم مصداق باده فروشی باشه! به هر حال سال هشتاد و چهار تموم شد. بزرگترین دستاورد این سال شاید این بود که متوجه شدم برای یک زندگی خوب باید اول از همه احساست رو در مشتت اسیر کنی، خونسرد باشی، به کمکهای خداوند اعتقاد داشته باشی و تا جایی که ممکنه از زندگی حتی در لجنزار لذت ببری و دوم اینکه هنوز هم میشه به پیدا کردن انسانهای درست،باوفا و بزرگوار امیدوار بود. و اما سال هشتاد و پنج...احتمالا در سال هشتاد و پنج تغیراتی در سبک نوشته های وبلاگ پدید میارم! 2 در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد، این زخمها را نمیشود به کسی اظهار کرد... روز شنبه هفته آینده پنجاه و پنجمین سالگرد سفر صادق هدایت به دنیای جاودانه هست...کسی که به همراه فروغ و خیام بهترین دوستان من بین سالهای هشتاد تا هشتاد و سه بودند.دوستانی که در کتابخانه کوچک من خانه داشتند و آرامش دهنده لحظات تلخ و افسرده بودند. برای من نوشتن از هدایت بسیار جذاب هست شاید به خاطر همین بوده که تا امروز هیچ چیزی در موردش ننوشتم چون ترسم از این بوده که وقتی شروع به نوشتن میکنم تا چند ساعت این نوشتن رو ادام بدم. اما سعی میکنم بسیار کوتاه در مورد بزرگمرد مظلوم واقع شده ادبیات ایران بنویسم.در حد چند خط و بعد از اون چند خطی از یکی از دستنوشته های هدایت به نام مرگ... صادق هدایت متولد بیست و هشتم بهمن ماه 1281 ... مردی که از نظر بسیاری از دوستانش فردی بسیار مهربان،خجول،زودرنج با قلبی رئوف بود...هدایت در سنین کودکی با دیدن منظره سر بریدن یک شتر تا آخر عمر در حمایت از حیوانات هرگز لب به گوشت نزد و یک گیاهخوار بود.در این زمینه کتابی با نام فواید گیاهخواری هم به چاپ رسوند...در بین شاعران عاشق خیام و در بین نویسندگان شیفته کافکا بود که این شیفتگی باعث ترجمه چند اثر از کافکا و دو کتاب رباعیات خیام و ترانه های خیام هست...در جوانی در یکی از رودخانه های فرانسه اقدام به خودکشی کرد که او را نجات دادند و پس از اون کتاب ((زنده به گور)) متولد شد... بعید به نظر میرسه تنفر همیشگی هدایت از زنها بی دلیل بوده باشه.برخی از دوستانش صحبت از یک شکست عشقی میکنند و در داستان سگ ولگرد که به طور واضحی منظور هدایت از سرگذشت اون سگ نمایی از زندگی خودش بوده میخونیم که اون سگ آغاز تمام بدبختی هاش با رفتن به دنبال یک سگ ماده شکل میگیره! به هر حال هدايت تا پايان عمر هرگز ازدواج نکرد!... در حالی که در خارج از کشور هدایت معروفترین داستان نویس ایرانی هست در داخل ایران به چند دلیل مخالفتهای زیادی با نوشته های او شده و همچنان میشه  و عمده ترین دلیلش مسئله دین و اعتقادات هدایت هست( در کشوری که هیچکس برای اعتقاداتش آزاد نیست این مسئله عجیب به نظر نمیرسه!). جمالزاده در جایی میگه هدایت همیشه میپرسید:خدایا! اگر به عبادت من نیاز داری چرا گفتی نیازی به این کار ندارم و اگر به عبادت من نیاز نداری چرا من رو آفریدی؟!!... البته اتهامات دیگه ای هم بر هدایت وارد هست از جمله مسئله اعتیاد او.یکی از دوستان نزدیک هدایت نقل میکنه در آخرین سفری که هدایت به پاریس داشت وقتی از هواپیما خارج شد یه تویوپ خمیر دندان در آورد و گفت مامورها رو گول زدم. در داخل اون تویوپ کوکایین پنهان کرده بود! البته مساله اعتیاد هدایت امری تقریبا اثبات شده و البته نه چندان مهم است. از دیگر بهانه ها برای حمله به شخصیت هدایت اتهام همجنس گرایی هدایت هست. نیمی از افراد نزدیک به هدایت این مسئله رو تایید و نیمی تکذیب میکنن. در جایی خوندم که صادق چوبک(دوست صمیمی هدایت) در خاطرات خودش همجنس گرایی هدایت رو تایید کرده بود و حتی از حسن قائمیان به عنوان شریک او در این کار نام برده بود! اما جالب اینجاست که حسن قائمیان در حاشیه یکی از کتابهای خودش عنوان کرده: ((ایمان خود را در زندگی مدیون دو نفر هستم: مادرم و صادق هدایت))!...به اعتقاد من اینکه چطور باید قضاوت کرد و حق با کی هست کار ما نیست. ما وظیفه داریم درباره آثار هدایت صحبت کنیم اما متاسفانه خیلی ها به دنبال تخریب شخصیت هدایت از راههای دیگه ای هستن و البته بعضی افراد هم بودن که احترام و یاد این شخصیت رو زنده نگه داشتن مثل مسعود کیمیایی که فیلم سینمایی ((داش آکل)) رو از روی داستانی از هدایت با همین نام ساخت و یا فریدون جیرانی کارگردان خوب ایرانی که هر از گاهی در فیلمهاش یادی از هدایت دیده میشه. صادق هدایت با نوشتن کتاب بوف کور بزرگترین و مشهورترین اثر داستانی تاریخ ایران رو خلق کرد. اثری که آوازه اون به خارج از مرزهای ایران هم رسید.کسانی که در ادبیات فرانسه دستی بر آتش دارند درباره او نظرهای جالبی داشتند.فیلیپ سویو این رمان را شاهکار ادبیات تخیلی قرن بیستم میداند. آندره روسو معتقد است این رمان به تاریخ ادبیات قرن ما وجه خاصی بخشیده است و ژان ریشار بلوک عنوان میکنه از قول من به هدایت بگویید دنیای ما به شما احتیاج دارد! اما در داخل کشور تنگ چشمانی وجود داشتن که به نظر میرسه از وجود هدایت راضی نبودن. از جمله جلال ال احمد که پس از خودکشی هدایت عنوان کرد: هدایت برای مشهور شدن نیاز به این خودکشی داشت اما من برای کسب شهرت و موفقیت نیازی به این کارها ندارم! به هر حال هدایت بسیار کمتر از اونچه لیاقتش بوده در ادبیات ایران مورد تقدیر واقع شده. داستانهای هدایت اغلب در حول محور این جمله زیبای او ((در زندگی زخمهایی هست که...)) شکل میگیرند.در اغلب داستانهای هدایت شخصیت اصلی داستان با یکی از این زخمهای بی درمان مواجه میشه و در نهایت چاره ای جز رفتن به سمت مرگ پیدا نمیکنه. هدایت و خیام رو میشه از این دید مورد مقایسه قرار داد که خیام برای دردها و زخمهای بشری نوشیدن شراب و خوش بودن در لحظه رو توصیه میکنه اما هدایت هیچ راهی جز مرگ برای گریز از این زخمها پیدا نکرد. او بیش از هشتاد درصد از داستانهای خودش رو با خودکشی شخصیت اصلی به پایان برد و عاقبت خود نیز در نوزدهم فروردین ماه سال 1330 در آپارتمان اجاره ای خود در پاریس با باز کردن شیر گاز خودکشی کرد و راه سفر به دنیای زیباتری رو پیش گرفت اما این مرد بزرگ به اندازه ای شرافت داشت که پول گاز مصرفی برای خودکشی خودش هم روی طاقچه برای صاحبخونه کنار گذاشته بود! چند خطی از یکی از دست نوشته های هدایت با عنوان ((مرگ)) رو انتخاب کردم که میخونیم: مرگ چه لغت بیمناک و شورانگیزی است! از شنیدن آن احساسات جانگدازی به انسان دست میدهد؛ خنده را از لبها میزداید، شادمانی را از لبها میبرد، تیرکی و افسردکی آورده، هزار گونه اندیشه های پریشان از جلو چشم میگذراند. زندگانی از مرگ جدایی ناپذیر است.از بزرگترین ستاره آسمان تا کوچکترین ذره زمین دیر یا زود میمیرند.مرگ همه هستی را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آنها را یکسان میکند. نه توانگر میشناسد و نه گدا، نه پستی نه بلندی و در مغاک تیره آدمیزاد گیاه و جانور را در پهلوی یکدیگر میخواباند.تنها در گورستان است که خونخواران و دژخیمان از بیدادگری خود دست میکشند؛ بیگناه شکنجه نمیشود، نه ستمگر است نه ستمدیده، بزرگ و کوچک در خواب شیرینی غنوده اند. چه خواب آرام و گوارایی که روی بامداد را نمیبینند، غوغا و آشوب زندگانی را نمیشنوند. مرگ بهترین پناهی است برای دردها، غمها،رنجها و بیدادگریهای زندگانی. اگر مرگ نبود همه آرزویش را میکردند، فریادهای ناامیدی به آسمان بلند میشد، به طبیعت نفرین میفرستادند.اگر زندگانی سپری نمیشد چقدر تلخ و ترسناک بود. ای مرگ! تو از غم و اندوه زنگانی کاسته و بار سنگین آن ر از دوش برمیداری.سیه روز تیره بخت سرگردان را سر و سامان میدهی.تو نوشداروی ماتم زدگی و ناامیدی میباشی، دیده سرشکبار را خشک میگردانی، تو مانند مادر مهربانی هستی که بچه خود را پس از یک روز طوفانی در آغوش کشیده، نوازش میکند و میخواباند.کیست که شراب شرنگ آگین تو را نچشد؟ انسان چهره تو را ترسناک کرده از تو گریزان است، فرشته تابناک را اهریمن خشمناک پنداشته؛ چرا از تو بیم و هراس دارد؟ چرا به تو نارو و بهتان میزند؟ تو پرتو درخشانی اما تاریکت میپندارند. تو سزاوار ستایش هستی، تو زندگانی جاویدان داری...  ***  روحش شاد... ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤٠ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱٢/٢۱ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۵   هر روز اجتماع هزار سوال بی جواب در مقابل سفارت مغز!! جان سپرد کلام حق! دیگر توان مبارزه نیست آری نازنین! تا چند میتوان اینچنین شنا کردن بر خلاف جریان آب؟ دستان خسته ام را ببخش این رودخانه وحشی ناگزیر تو را نیز خواهد برد اصلا چرا باید مانند دیگران نیندیشید؟؟ سخن از آنچه باید گفت که خلق میخواهند غیر از این نیز اگر باشد شکنجه است و عذاب!! آری! اکنون که محکوم به ماندنیم بیا چنان بیندیشیم که دیگر آدمیان... برای آسوده زیستن جهالت راه بهتری ست! *** ایمان بیاور! ما نیز میتوانیم بر خیل عظیم راه پیمایان بپیوندیم و با شعار: زنده باد... مرده باد... ساعتی خوش باشیم ما نیز میتوانیم به شاهکار وطن پرستی بپردازیم و با پرچمی بزرگ و سرودی سراسر دروغ! به رودها و دشتهایمان افتخار کنیم! و بر مرزها بوسه زنیم و با ترازوی شکسته تعصب خاک خود را پر گهرتر بیابیم!! ما نیز میتوانیم شبها در خیابان ستارخان در صف بستنی چیزبرگر یا هرچیز دیگری! با لباسهای جدیدمان ساعتها بایستیم و در مقابل پیرزن فال فروش غذا بخوریم آروق بزنیم و سپس بگوییم: شب خوبی بود! ما نیز میتوانیم به حمایت از علی مرگ عمر را به جشن بنشینیم! محمد و مسیح و موسی را به ترازو بنشانیم که دین ما برتر است به سجده رویم و برخیزیم و در قلب خویش ایمان بیاوریم که بهشت را فاتح شده ایم!! ما نیز میتوانیم به ازدواجی رایج بیندیشیم! تو را که خریدم!!! به سوی خانه میرویم و بر جهان پاک! خویش کودکان دیگری هدیه میکنیم من آب میدهم و نان زیرا که ((بابا)) هستم و تنها غصه ام حقوق آخر ماه و تو در پای اجاق گاز تنها غصه ات شور یا بی نمک بودن غذاست و ما بسیار خوشبخت خواهیم بود! *** آری ما نیز میتوانیم میان این همه سرگرمی سرگرم باشیم! بی هیچ دغدغه بی هیچ سوال! تفکر را به زباله دان هدیه کن زندگی صحنه نمایش حقیقت نیست تاریخ ميگويد: جنگ با جهالت همیشه ناکام است آری بیا چنان بیندیشیم که دیگر آدمیان و آنچنان زندگی کنیم که از پیش نوشته اند شاید که اینسان نفس ها را آسوده تر فرو بریم... ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۱٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱٢/٩ زيستن   ساده است نوازش سگی ولگرد شاهد  آن بودن که چگونه زير قلتکی می رود و گفتن:که سگ من نبود! ساده است ستايش گلی چيدن و از ياد بردنش که گلدان را آب بايد داد! ساده است بهره کشی از انسان دوست داشتنش بی احساس عشقی او را به خود وانهادن و گفتن که نمی شناسمش! ساده است لغزش های خود را شناختن با ديگران زيستن به حساب ايشان و گفتن که من اين چنينم! ساده است که چگونه ميزيم آری زيستن سخت ساده است و پيچيده نيز هم !                                                مارگوت بيکل   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٥٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱۱/٢٢ گل بی خار   به تو که فکر ميکنم...ساز خوش صدا منم...رقص يک پر در هوا...رقص واژه ها منم ای وفادار عزیز گل بی خار عزیز! رونق باغچه کوچک من هدیه روح نشاط آور توست این همه تازگی از دست نوازشگر توست با تو آغاز شده ست فصل سرسبزی من پیش از این در قفس کهنه من ساز و آواز نبود خبر از همدم و همراز نبود همه جا پنجره ها رو به بهار این قفس پنجره اش باز نبود                             __ در سرم خاطره هایی مغشوش،                                  بر دلم مهر اسارت منقوش ای سقوط شب و احساس مرا دست آویز ای همه شور انگیز گل بی خار عزیز! با تو آن خاطره های منحوس کهنه شد پرپر شد خنده بر خانه لب پای گذاشت غصه ها کمتر شد تو به من بخشیدی باور مردن تنهایی را ای وفادار عزیز گل بی خار عزیز! دست گرم تو تنور شب بی نان من است چشم تو چشمه خوش طعم شراب بوسه ات ناب ترین شعر شبستان من است بودنت لحظه آغاز دگر در پس نقطه پایان من است چه کسی میداند؟ من و تو در نفس شبهامان به چه می اندیشیم و چه رویای عظیمی داریم در پی آرزوی کوچکمان چه کسی میداند؟ من و تو با همه فاصله ها ما شده ایم ساکن معبد عشق تارک باقی دنیا شده ایم چه کسی میداند؟... *** تویی آن منظره شورانگیز تو سقوط شب و احساس مرا دست آویز تویی آن تک گل بی خار عزیز...   م.فریاد دی  84 ضمن تبريک تولد دوستان متولد بهمن ماه بايد بگم از اونجا که تقريبا هشتاد درصد دوستان من(اغلب به درد نخور!!!) متولد بهمن ماه هستن و از من انتظار نا به جای کادو خريدن دارن!! من به همين مناسبت در يک عمليات ضربتی اقدام به خريد پنجاه کيلو شيرينی دانمارکی کرده بودم که بين رفقا پخش کنم اما به خاطر اقدام موهن روزنامه های دانمارکی!! در چاپ اون کاريکاتورها تصميم گرفتم ضمن تحريم همه نوع شيرينی دانمارکی همه رو در سطل آشغال خالی کنم تا مشت محکمی به دهان دشمنان اسلام زده باشم!!.به طور حتم رفقای من هم از اين اقدام حمايت ميکنن! به هر حال فقط ميتونم بگم تولدتون مبارک!   ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱٠/٢٢       من و مرکب و قلم سرودها سروده ايم و خسته ايم ... ¤ نوشته شده در ساعت ٧:٤٩ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱٠/٩ دروغ سرنوشت   کردند ننگ و زشت ديديم ظلم و جور گفتند سرنوشت گفتيم سرنوشت اين رسم آدميست اين رانده از بهشت هر آنچه خواست کرد با نام سرنوشت با من خطا نمود بی عشق و بی وفا بد ذات و بدسرشت گفتم چنين ستم با من روا نبود گفتا نه از من است ايزد چنين نوشت! *** اين رانده از بهشت هر آنچه خواست کرد با نام سرنوشت *** وقتی که شب رسيد زخم عميق دوست ديرينه يار را در جای کشته بود انصافتان کجاست؟ آيا چنين سترگ اين قصه های تلخ ايزد نوشته بود؟؟ م.فریاد اردیبهشت 83 ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۳٩ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٩/۳٠ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۴   مادر به من مگير که در بزم روزگار...چون دور به من رسيد شکست ساغرم! *** مادر! مرا ببخش و خرده مگير! چرا که سيب سرخ زندگی را بالاجبار به دندان کشيده ام! ديگر کدام راه نرفته؟ هميشه خويشتن را بی رحمانه به هيچ انگاشته ام اما افسوس! گاه ايثار نيز درمان دردهای هميشه نيست که فداکاری هم چيزی ميخواهد برای فدا کردن! با ياد آن کودک دلير ده انگشت خود را در ده سوراخ سدی فرو کرده ام که صد سوراخ دارد!!   ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٤٠ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٩/٢٢ شکايت   تا به کی اسب زمان پشت به زين خواهد ماند؟ تا به کی گردش اين چرخ همين خواهد ماند؟ شرح درماندگی اسرار درازی دارد چه کسی بر سر اسرار، امين خواهد ماند؟ کس نجوييد که اندر دل ويرانه چه هست تا ابد گوهر ما زير زمين خواهد ماند شد جوانی طی و مقصود ز ما دور هنوز دل ما شاد نبودست و غمين خواهد ماند دوش يارم به برم بود وکنون عطر تنش ای دريغا که نه آن ماند و نه اين خواهد ماند تا غرور و هوس و حرص و حسادت باقيست وصل عشاق محال است و چنين خواهد ماند گرچه شيدايی و دلدادگی از ما بگذشت شرح افسانه رسوايی ما ناب ترين خواهد ماند بيش از اين در دل اين شعر، شکايت نبرم کز شکايت غضب و فتنه وکين خواهد ماند   م.فرياد خرداد 82 ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۱۸ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٩/۱٤     کوچولو! سعی کن بفهمی که مرد بودن فقط این نیست که یه دم جلوت داشته باشی!! مرد بودن یعنی کسی شدن.برای من مهمه که تو کسی باشی! آدم بودن عبارت قشنگیه چون فرقی بین زن و مرد، بین اون که دم داره و اون که دم نداره نمیذاره! قلب و مغز آدمها جنسیت نداره! هیچوقت به زور از تو نمیخوام که چون مردی یا زنی باید فلان کار رو داشته باشی! فقط دو تا چیز از تو میخوام:یکی اینکه از معجزه به دنیا اومدن تمام استفاده رو ببری و دومی اینکه هیچوقت تن به پستی ندی! پستی یه جانور خونخواره که همیشه سر راهمون کمین کرده! ناخنهاشو به بهانه های مثل مصلحت و عقل و احتیاط تو تن تمام آدمها فرو میکنه و کمتر کسی هست که جلوش تاب بیاره! آدمها تو خطر پست میشن و وقتی خطر از سرشون گذشت دوباره میرن توی جلد خودشون! هیچوقت نباید خودت رو وقت روبرو شدن با خطر گم کنی، حتی اگر ترس تمام جونت رو گرفته باشه! خود به دنیا اومدن یه خطر داره: خطر پشیمونی از تولد! شاید شنیدن این حرفها برات خیلی زود باشه، شاید بهتر باشه از زشتیها و غصه ها چیزی برات نگم و فقط از دنیای شاد و قشنگ برات حرف بزنم. ولی نمیخوام سرت شیره بمالم و بگم که زندگی مثل یک قالی نرمه که میتونی پا برهنه روش راه بری، نه! زندگی یه جاده کج و کوله پر از سنگ و کلوخه! کلوخهایی که تو رو زمین میزنن و خونی مالیت میکنن! سنگهایی که فقط با چکمه های آهنین میشه از روشون گذشت! تازه این کافی نیست چون وقتی پاهات رو بپوشونی هم یکی پیدا میشه که به سرت سنگ بپرونه! خب! درس امروز تموم شد! پسرم! یا دخترم! درس رو فهمیدی؟ خدا میدونه اگر مردم حرفهامون رو بشنون چی میگن! فکر نمیکنی من رو به دیوونگی بی رحمی متهم کنن؟ عکس آخر تو رو نگاه میکردم! تو پنج هفتگی قدت یک سانتی متر هم نیست! خیلی عوض شدی! حالا بیشتر از یه گل مرموز شکل یه شفیره ای! ماهی کوچولویی که باله هاش تازه جوونه زدن! چهار تا باله که بعدها دست و پای تو میشن! چشمهات مثل دو تا نقطه سیاه تو یه دایره معلومه و یه دم کوچیک هم داری! تو روزنامه نوشته توی این سن با جنین پستانداران دیگه فرقی نداری! یعنی اگه یه بچه گربه هم بودی همین شکل و شمایل رو داشتی! نه صورتی، نه مغزی... من با تو حرف میزنم و تو نمیدونی! توی تاریکی غرق شدی حتی نمیدونی که وجود داری! میتونم تو رو دور بندازم و هیچوقت هم نمیفهمی که دور انداختمت! هیچوقت نمیفهمی با دور انداختنت بهت لطف کردم یا ظلم... قسمتهایی از کتاب: نامه به کودکی که هرگز زاده نشد  اثر:اوریانا فالاچی ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٢٦ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٩/٦ يک عاشقانه ناآرام!!   هذيان جديدم رو تقدیم میکنم به کسی که احساس میکنم یکی از بزرگترین هدیه های خداوند به من هست.عزیز مهربانی که بسیار دوستش دارم و امیدوارم روزی بتونم پاسخ محبتهای مدام و صميمانه و از همه مهمتر صادقانه اش رو بدم. *** تو نیستی شبیه مردم این اطراف که دل میفروشند و دل نمیدانند نقاب مهر به چشم خود دارند ز چشم من غم درون نمیخوانند شاید که تو                 __ ای رسیده از ره دور بانوی بی نقاب قصه های من باشی شاید که تو                __ ای دمیده در من شور سنگ صبور غصه های من باشی مرا از اعتماد به شانه های تو باکی نیست زیرا تو نیز غریبه و تنهایی گویا که از تبار صداقت و نوری انگار که از نژاد پاک گلهایی تو نیستی شبیه مردم این اطراف تو آن ترانه ناب فردایی پیش از تو خاطرم که نه                              __ قصه هایم نیز از پای تا به سر، مدام مکدر بود پیش از تو سرگذشت من                              __ همیشه و همه وقت مثلث رفاقت و پشت و خنجر بود آری! تو مثل جلوه خورشید در دل سرما عزیز و خوب                __ ولی ز من دوری مثال رقص ستاره در میان ظلمت شب                           __ اگرچه دور، لبالب از شوری میان بستر شب،سکوت و تنهایی صدای چلچله ها،ترانه نوری تو ای نبوده و بوده در حریم خلوت من ببار به خاک تشنه من هر شام بشوی مرا به بوسه های نجیب خود هرروز مرا ببر به فصل عشقهای کهنه دیروز به شعر،شوق،امید فرداها به جشن لحظه های بزرگ حسرت سوز *** تو نیستی شبیه مردم این اطراف حضور تو،جز ظهور پاکی نیست بانوی بی نقاب! با تو میگویم: مرا از اعتماد به شانه های تو باکی نیست... م.فریاد آذر 84     ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٤٦ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۸/٢٩ محبت   اگر کمي فکر کنيم متوجه ميشيم که تمام حرکت موجودات زنده به سوي ((لذت)) هست.انسان ها هم از اين قاعده مستثنا نيستند و از کوچکترين تا بزرگترين حرکتي که هر انسان انجام ميده در نهايت يک هدف داره و اون رسيدن به لذت هست.حتي کساني که در دنيا از لذت چشم پوشي ميکنند به دنبال يک لذت بزرگتر در دنياي ديگري هستند.اما عده اي لذت رو در ثروت، عده اي در وجود يک عشق،عده اي در وجود بعضي وسايل خاص و يا در چيزهاي مختلف ديگه ميبينند.اصولا ((غم)) وقتي متولد ميشه که انسان از رسيدن به لذت دلخواه خودش باز ميمونه. گوستاو فلوبر جمله اي داره که در اون ميگه:((حيات انساني نمايشي غم انگيز است.در اين ترديد مکن؛ زشت است و سنگين و پيچيده)).به طور حتم نميشه منکر اين جمله شد اما وقتي ما در اين برهوت فرود اومديم چاره اي نداريم جز اينکه سعي کنيم از غم و غصه حذر کنيم و تا جايي که ممکنه از لحظاتمون لذت ببريم. اما بهترين و ارزانترين راه براي لذت بردن از زندگي چيه؟؟ من فکر ميکنم جواب اين سوال يک کلمه چهار حرفي به نام محبت هست.هيچ انساني وجود نداره که از محبت و مهرباني و کمک کردن به همنوع و حتي غير همنوع خودش خوشحال نشه.در وجود هر انسان پرنده اي به نام مهر و محبت وجود داره که هرگاه اين پرنده رو پرواز بده از تماشاي پروازش به لذت و نشاط ميرسه و علاوه بر اين عده ديگري رو هم به لذت تماشاي اين پرنده دعوت ميکنه همونطور که بارها تجربه کرديد وقتي به انساني کمک ميکنيد، وقتي درختي رو آب ميديد و يا حتي جلوي يک بچه گربه يا يک پرنده غذا ميگذاريد چقدر احساس رضايت و شادي ميکنيد.اما سوال بي جوابي که هميشه بوده و هست اينه که چرا انسان در طول تاريخ در اغلب موارد خودش و ديگران رو از اين لذت بزرگ، ارزان و بي انتها محروم کرده و ميکنه؟...واقعا کدوم گنج مثل مهرباني و محبت وجود داره که هرچقدر از اون خرج ميکني به جاي کم شدن بيشتر ميشه؟؟...کدوم اسلحه مثل مهرباني و محبت ميتونه دشمنت رو از پاي دربياره و اون رو به يک دوست بزرگ تبديل کنه؟؟ چيزي که با اطمينان کامل ميشه گفت اينه که ريشه تمام غمها و مشکلات هر انساني در درون خود اون شخص هست.رها کردن کردن کينه و حسادت و خيلي چيزهاي ديگه به طور معجزه آسايي انسان رو از خيلي بندها آزاد ميکنه بطوري که خود شخص هم نميتونه تاثير اين کار رو باور کنه.اما اگر روزي خواستيد از خوبي و کمک به ديگران به ديگران لذت ببريد نبايد محبت و خوبي کردن رو يکجور تجارت بدونيد....فکر ميکنم محبت و خوبي کردن به خاطر اجر و پاداش در دنياي ديگه و يا حتي به خاطر اينکه بعد از مرگتون نام نيکي از شما در نزد ديگران به جا بمونه هردو يک طمع هست!!...البته بعضي افراد هم که کاملا از اين موارد انتظار يک عمليات تجاري رو دارند.خوبي ميکنند با توقع اينکه به همون اندازه خوبي ببينند و البته برخي ها پا رو فراتر ميذارند و در محبت و مهربوني هم رباخواري ميکنند!! به اين ترتيب که انتظار دارند در مقابل محبتي که به کسي ميکنند پس از گذشت زمان چند برابر محبت تحويل بگيرند! به هر حال از شوخي که بگذريم بايد گفت هر انساني با درست کردن و اصلاح درون خودش ميتونه به وسعت روح خودش اضافه کنه.وقتي وسعت روحت زياد شد ميتوني به راحتي ببخشي، هيچوقت عصباني نشي، هميشه بخندي و همه رو دوست داشته باشي و هرچقدر وسعت روح تو بيشتر باشه به همون اندازه دنيا و مشکلاتش براي تو کوچک و کوچکتر ميشن...   من نمي دانم و همين درد مرا سخت مي آزارد که چرا انسان ، اين دانا اين پيغمبر در تکاپوهايش چيزي از معجزه آن سو تر ره نبرده است به اعجاز محبت چه دليلي دارد ؟ چه دليلي دارد که هنوز مهرباني را نشناخته است ؟ و نمي داند در يک لبخند چه شگفتي هايي پنهان است من بر آنم که در اين دنيا خوب بودن به خدا سهل ترين کار است و نمي دانم که چرا انسان تا اين حد با خوبي بيگانه ست و همين درد مرا سخت مي آزارد فريدون مشيري     ¤ نوشته شده در ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۸/٢٢ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۳   نزدیک اما دور، لبالب از نبایدها بی نور،پرغرور نه این تو نیستی! جام سیاه هرزه گرد در دست هر نااهل بانی رقص سقوط از اوج قله های اعتماد نه این تو نیستی! هرگز تو نیستی! آن که نان میداد سفره عظیم قلبم را نازنین! گیرم فراموش کرده ای هر آنچه را که میگفتی من اما؛ چگونه میتوانم فراموش کرد آنچه را شنیده ام؟!! عجیب است! آنچنان ز خود دوری شده ای که دیگر با حضورت نیز جای خالی ات پر نمیشود...   ¤ نوشته شده در ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۸/۱٤ فاصله   از اتاق خسته ومحزون من تا اتاق ساده و غمگين تو، از دل اين شهر بی آب و علف تا ديار کهنه و ديرين تو فاصله بيش از توان چشم ماست فاصله صدها هزاران نقطه چين... راه دور است و بيابانها بجاست ما نميدانيم در اين فاصله، بين اينجايی که من هستم درون موج خون تا بدانجا که تو بنشستي کنون، چند عاشق از فراق يارشان راز خود با ماه و کوکب گفته اند؟ چند هزار آواره بی خانمان در دل سرمای اين شب خفته اند؟ چند سرمست خوش احوال سر و پاکوب شاد پشت پا بر غصه و غمهای دنيا ميزنند؟ در کدامين نقطه از اين فاصله  سوگواران موی خويش از يادهاي مرده هاشان ميکنند؟ راستی! چندين قناری در قفس از غم بي همزباني مرده اند؟ در کجا زير لگدهای کثيف آهنين لاله ها و سرخ ها و ياسها پژمرده اند؟ ما نميدانيم،حيف! ما نميدانيم و در انديشه دنيا و فردای خوديم وه! چه بيرحمانه خودخواهی درون فکر ما هم ريشه زد   بايد اين بد ريشه ويرانه گر  را تيشه زد گاهی از درد دگر ويرانگان بايد گريست تا چنين پست و خيانتگر نزيست اي قلندر کیش پاک و بي ريا اي که دستت سرزمين آرزوهای من است نيک تر از من تو ميدانی يقين صحبت از همخانگی در سايه يک سقف نيست گرچه اين زيباترين تصوير رويای من است اينک اما بايد از رويا گذشت ميتوان دلخوش به اين تعبير بود:                                        ـــ ما زمين و آسمان و آرزوهامان يکيست روح ها را ميتوان پيوند داد سقف هامان گرچه دور است و جداست دست هامان گرچه سرد و بی صداست بسته بر پای من و توگرچه بس زنجيرهاست ميتوان دلخوش به نقد خويش کرد اين حقيقت جاری است: چند روزی زندگی مهمان ماست م.فریاد مهر  82 ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٤۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۸/۸ تازيخ ادبيات   این متن صد سال بعد در سال 1484 در کتب درسی نوشته خواهد شد!!! روزشمار زندگی شاعر فقید ((علی کوچیکه)): 1367:علی در آبان ماه این سال در شهر قم متولد میشود.آنگونه که در کتب معتبر آورده اند سالها پیش از ولادت علی کوچیکه، شاعره بزرگ آن زمان فروغ فرخزاد به دنیا آمدن این بزرگ را در شعری به نام علی کوچیکه پیش بینی کرده بود! البته در سالهای بعد علی کوچیکه و خانواده به شهر شیراز مشرف میشوند!! 1368:علی کوچیکه زبان باز کرد!! 1374:علی راهی مدرسه شد تا به اصطلاح تحصیل کند! 1375:آنگونه که میدانید پیامبر اسلام فرموده اند من سه چیز را بسیار دوست میدارم:نماز،عطر،زن...علی کوچیکه در مورد سوم (زن)،با پیامبر اسلام موافق بود و از همان دوران کودکی نشان داد که از پیروان راستین پیامبر اکرم است!!! 1381:از همین دوران به مقوله دین و سیاست علاقمند شد و نشان داد تنش میخارد!! 1382:در این دوران بود که پسر مهربان ما به استعداد درخشان خود در زمینه شعر پی برد و در این زمینه طبع آزمایی کرد.او هیچگاه حدس نمیزد که روزی جزو شاعران بزرگ این سرزمین شود. 1384:علی کوچیکه برای به جا آوردن سنت پیغمبر (ازدواج)! به خانواده خود فشار آورده و با این جمله مواجه میگردد:((هنوز دهنت بوی شیر میده))!! 1385:اولین کتاب شعر خود با نام عاشق نباید بود را منتشر کرده و این کتاب با استقبال بی نظیری مواجه میگردد.در همین سال اولین همسر خود را اختیار میکند!! 1388:علی برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کرده اما رد صلاحیت میشود و همین موجب خشم او و حامیانش میگردد.این فعل و انفعالات موجب تشکیل گروهکی به نام ((کوچکیان))!!!  میگردد. علی به همراه برادرش سامی به جنگل پناه برده و با لقب((علی کوچک خان جنگلی))!! رعب و وحشت را در دل حکومت برپا میکند!در همین سال علی دومین همسر خود را اختیار میکند! 1390:دولت اجازه چاپ دومین کتاب را به علی کوچیکه نمیدهد.او عصبانی شده و سومین همسر خود را اختیار میکند!!! 1395:با افزایش نفرات گروه کوچکیان او در جنگل به ساختن تیر و کمان هسته ای! پرداخته و به جنگ حکومت میرود.در این سال موفق به فتح نیمی از ایران میشود به یمن این پیروزی چهارمین همسر خود را اختیار میکند!! 1397:بالاخره در این سال علی کوچک خان جنگلی جکومت را شکست داده و تمام ایران را فتح میکند.او شیراز را به عنوان پایتخت ایران منصوب میکند.در عرض کمتر از هفت ساعت جمعیت شیراز هفت برابر شده و تهران به شهری آرام تبدیل میشود.علی کوچیکه در این سال چهار کتاب شعر دیگر منتشر کرده و پنجمین همسر خود را اختیار میکند!!! 1398:علی به خاطر روح لطیف و شاعرانه خود نام کشور ایران را از جمهوری اسلامی ایران به ((جمهوری رمانتیک ایران)) تغیر داده و نظام شاعرسالاری را در کشور به راه انداخت!!!دقیقا به خاطر همین حس لطیف و شاعرانه علی کوچیکه ششمین همسر خود را اختیار میکند!!! 1405:از طرف هواداران، تخت جمشید به تخت علی تغیر نام میدهد!! 1411:یک پشه به صورت ناجوانمردانه دست علی را نیش زده و علی کوچیکه تصمیم به اختیار کردن هفتمین همسر خود میگیرد!! 1412:اشعار علی در بیش از نود و نه کشور جهان منتشر میشود.رئیس جمهور وقت امریکا پس از خواندن نوشته های او در سازمان ملل میگوید:((اشعار او انفجار نور بود))!!...علی پس از شنیدن این حرف هشتمین همسر خود را اختیار میکند! 1425:ستاد مبارزه با مواد مخدر را تشکیل داده و دوست صمیمی خود ((م.فریاد)) را بدون پارتی بازی! به عنوان رئیس این ستاد برمیگزیند.پس از مدتی آمار اعتیاد به میزان نود درصد در کشور رشد میکند!!! 1447:خاله سحر را بدون پارتی بازی! به عنوان رئیس آموزش و پرورش منصوب میکند...پس از گذشت دو ماه کتب درسی به کلی جمع آوری و در مدارس فیلمهای عاشقانه نمایش داده میشود!! 1453:علی در بستر بیماری افتاده اما نهمین، دهمین و یازدهمین همسران خود را به صورت یکجا اختیار میکند!! 1462:صاحب دهمین نوه خود میشود اما عجیب اینکه علی در این سال هیچ همسری اختیار نمیکند! 1466:علی به شدت بوی حلوا میدهد! 1467:در میان خیل عزاداران و ماتم زدگان علی کوچیکه پس از صدسال زندگی با عزت چشم از جهان فرو بسته و عمر خود را به ((م.فریاد)) میدهد!!!...به تقلید از ((حافظیه)) آرامگاه این شاعر بزرگ را ((کوچکیه)) نام نهادند.او در دوران نوجوانی خود وبلاگی با عنوان عاشق نباید بود درست کرده بود که میتوانید با مراجعه به این وبلاگ از آن مرحوم یادی کرده باشید. به عنوان یادبود یکی از اشعار این شاعر تاریخ ساز را مرور میکنیم: شاید امشب شب آخر باشد دل سنگت افسوس چشم من را به زمین خواهد زد ! با تو تنها بودم ! و تو تنهایی را یادگاریش ، به من بخشیدی آه این عشق به پایان نرسید و تو بر آن چه منش عشق نهادم نام باز هم خندیدی ! ... شاید امشب بتوانم که غمت را بسپارم به فراموشی بین ما گفته شود شاید امشب حرفی بشکند قفل لبانی تاریک که سپردیش به خاموشی اشکی امشب شاید چشم من را تر کرد ! پریانی شاید گریه را دریابند ! ... آخرین لحظه تو را گفتم : صبر کن ، صبر ... باز می خندیدی سرد و مغرور باز در پشت : تو را هرگز ! عشق من را چه غریبانه نمی فهمیدی ... نمی فهمیدی .. بهار کوچولو تولد تو هم مبارک.اميدوارم هميشه شاد و خندون باشی و همينطور بزرگ فکر کنی.   ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٥٠ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۸/۱ خط پايان   خداوندا تو سامان بخش، وارون گردش اين چرخ گردان را خداوندا تو پايان بخش،فرياد و فغان دردمندان را دريغا سکه بت شد، عاشقی بازار بی رونق در اين دنيا خداوندا تو از جا برفکن بنياد سست بت پرستان را توانی ده که عريان سازم اين ناگفته های مانده در سينه مگير از من شهامت را و فرياد بلند و سخت عصيان را تو ميدانی سکوتی گر کند در اين ميان لبهای سرد من شکايتهای بي پايان من باشد، رفيقان را و ياران را کدام اميد بربندم به همياری و همدردی خويشانم که ما ديديم مهر ناشناسان را و زخم خنجر اين آشنايان را من از ديوار بگذشتم، فرو شد بر سرم ويرانه آواری من از پاييز ميترسيدم و ديدم به خود فصل زمستان را مخواه از من که لبخندی زنم بر سرگذشت عمر بگذشته اگر لبخند سرگيرم، کجا پنهان کنم چشمان گريان را دريغا پشت سر پلها شکست، آن خانه ويران شد کجا راهيست، تا باز آيم و سازم ز نو آن ملک ويران را فنا گشت عمر و پيدا نيست آن گمگشته ديرين به دنبالش سراسر گشته ام صد کوی و بازار و بيابان را تو ميداني که هر موی سپيدم قصه درديست ناپيدا تو ميبيني که اين رخت سيه دارد به خود سوگ عزيزان را نفس افتادگان را نيست اميدی به ديدار گل و صحرا خداوندا کمک کن تا ببينم پيش رويم خط پايان را م.فرياد بهمن 81 ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٧/٢٦ کلاغ غارغاری!   ميگن کلاغ غارغاری تو رو چه به باغ درباری سکه نداري دون ميخوای؟ عاشق مهربون ميخوای؟                              خوش بود دلم دوستم داری                              ميگن که تو حق نداری                              يه دلخوشی داشتم اونم                               ازم گرفتن اجباری                                                       پيغام رسيد که اونورها                                                       جا نيست واسه کوچيکترها                                                       آهاي کلاغ ديوونه                                                       اينجا جای بزرگونه                                                                              ای وای از اين دوره زمون                                                                              ارزشمون به سکه مون                                                                              پر سياه جرم منه                                                                              آهای کلاغ اينجا نمون... اين ترانه رو چون خيلی دوستش داشتم نوشتم... ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٧/۱٩ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۲   هرگز نگو که اين درد،تقدير ناگزير است...ديروزمان که مرده،فردايمان که دير است!                                                        *** اين اولين بار نيست هميشه از دل بستن به دل کندن و از دل کندن به جان کندن رسيده ام! حکايت غريبی ست عشق اينگونه بی وقفه کندن و به هيچ نرسيدن! اين اولين بار نيست هميشه از خوش باوری به ناباوری رسيده ام باورش سخت است اما تو باور کن! اين اولين بار نيست هميشه از سپيدی دل به روز سياه رسيده ام! و از روز سياه به موی سپيد! سعادت کميابی ست سفری مدام بر پهنه ای سپيد!! اين اولين بار نيست هميشه دل خوشی هايم مرا به ناخوشی سپرده اند! شايد که اين اشک شادمانی ست ميان اين همه خوش بختی!! اين اولين بار نيست هميشه سنگ صبوری ام با دلی سنگ معاوضه شد! تجارت عادلانه ايست!! آری؛ اين اولين بار نيست که با پوزخندی تلخ به خود ميگويم: اين آخرين بار بود... در ضمن دوست خوبم با نام مستعار چوپان که در پست قبلی يکی از اشعارش رو نوشته بودم به تازگی وبلاگ خودش رو هم راه انداخته...ميتونيد بهش سر بزنيد و نوشته های قشنگش رو بخونيد. ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٧/۱٦ راحله    امشب يه شعر کوتاه از يه پسر خوب و با شخصيت و مهربون آپ ميکنم.شعري که احتمالا براي يک دختر خوب و با شخصيت و مهربون ديگه گفته شده!...اميدوارم اين دوست خوبم که نشون ميده استعداد خوبي داره به زودي وبلاگشو درست کنه تا بتونيم نوشته هاي قشنگشو بخونيم و بيشتر ازش ياد بگيريم. هرشب از اوج بلند آسمان خيزد آواي بلند از غافله پر تپش سازد قلوب عارفان در قنوت غمگسار نافله آيد آواي جدايي از زمين گويد او هر دم کلام باطله ني ني اين آوا جدايي آفريد مژده وصل است بانگ راحله                                                               ((چوپان)) ¤ نوشته شده در ساعت ۱:٤٦ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٧/٩ تيمارستان(۳)   ۱:باز دلم گرفته جون تو! ۲:خب برو اونجایی که همه تنها میرن! ۱:نه بابا...دلم از اون دل گرفتگی هاست که فرق داره...یه جور دلتنگی... ۲:ای بابا باز زدی تو خط عاشقی...ولمون کن که حالم به هم میخوره از این حرفهای تکراری! ۱:نه بابا...دارم به چیز دیگه فکر میکنم...رفیق!یه سوال بکنم؟ ۲:جون دلم...بنال!! ۱:تو میدونی جشن تولد خدا کی هست؟ ۲:چیه؟... باز مثل پارسال میخوای کادو بخری بری پشت بوم پرت کنی هوا؟؟!...صدبار گفتم بابا خدا تولد نداره...آقاجون من میگفت خدا از اول بوده. ۱:یعنی چی از اول بوده...از اول یعنی از کی؟...من میدونم تولد داره...دلم واسش میسوزه.هیچکس برای خدا جشن تولد نمیگیره...من هر سال کادو میخرم اما هنوز زورم انقدر زیاد نیست که بتونم پرتش کنم تا اونور آسمون و به خدا برسه. ۲:بابا اونور آسمون دیگه چرا...اونطرفها نیست که تو هی میری پشت بوم پرتش میکنی کادوهاتو...مگه نشنیدی میگن خدا از رگ گردن نزدیکتره؟ ۱:واای پس تو خیلی قاتل پست فطرتی هستی رفیق جونم! ۲:چرا آخه؟ ۱:یادته اوندفعه میخواستی رگ گردنتو بزنی...پس میخواستی خدا رو بکشی.خوب شد من فهمیدم...خوب شد فهمیدم...خوب شد... ۲:همه جاتو گاز بگیر دیوونه!!...تهمت میزنی چرا؟...من اون رگی که خدا پشتش هست نزدم...یکی دیگه بود!! ۱:برو دیگه توجیه نکن رفتارتو...خلاصه من امسال میخوام کیک تولد هم بخرم...فقط نمیدونم چند تا شمع باید بخرم! ۲:اووووووووه...به اندازه هرچی آدم بی معرفت که هست باید شمع بخری تازه بازم کم میاد!! ۱:هزار تا هم کمه؟ ۲:آره بابا اینکه چیزی نیست...از اول تا حالا بوده...حساب کن ببین چند سال میشه؟ ۱:از اول تا حالا...از اول تا حالا...از اول تا حالا...خب این از اول یعنی چند سال پیش؟؟ ۲:نمیدونم...ولی من یه فکری به نظرم رسید.میگن خدا اول حضرت آدم رو آفرید...اگر بدونی حضرت آدم ۱چند سال پیش به دنیا اومده میفهمی خدا هم تقریبا همون حدودها هست سنش!!! ۱:حالا از کجا بفهمم حضرت آدم چند سالش بوده؟ ۲:خب دیوونه! برو سنگ قبرشو بخون روی اون نوشته دیگه... ۱:وای رفیق میگم خیلی زرنگی ها... تو از منم باهوش تری!! ۲:لطف داری...شما یه پا کودنی! ۱:راستی!...حالا من قبر حضرت آدم رو از کجا پیدا کنم آخه کله پوک؟ ۲:برو بهشت زهرا...باید اونجا باشه!! ۱:ای بابا چرت و پرت نگو...من چطوری بین اون همه قبر پیداش کنم آخه روانی!؟ ۲:خب نمیدونم اصلا قاطی کردم. ۱:نمیدونی پس غلط میکنی نظر میدی!!! ۲:نظر دادن که بد نیست...آدمها عاشق نظر دادن هستن...بلد هم نباشی مهم نیست...ولی حتما نظر بده!! ۱:راستی رفیق جونم!...میگم حضرت آدم اون اول که تنها اومده توی دنیا چه راحت بوده...همه چی مال خودش...این همه پارک!!...تاب و سرسره!!...سوپرمارکت!!...خونه!!! ۲:اره راست میگی!...تازه اولش از اینجا هم میگن جاش بهتر بوده...جاش توی بهشت بوده.تاب و سرسره های بهشت هم که میدونی خیلی باحالتره. ۱:پس چرا اومد تو دنیا؟ ۲:آقا جونم میگفت که یه سیبی بوده و خدا به حضرت آدم میگه هرچی میخوری بخور فقط از این زهرماری نخور!!...مگر نه میفرستمت توی زمین...اونم میگه باشه ولی وسوسه میشه و میره میخوره و خدا هم میفرستتش توی زمین!...مگر نه همه ما الان توی بهشت بودیم و اون همه تاب و سرسره باحال داشت اونجا و حال میکردیم!! ۱:عجب آدمی بوده ها این حضرت آدم!...البته تقصیر هم نداره...شاید حیوونی میدونسته چند سال بعد سیب چقدر گرون میشه!...خورده که عقب نمونه!! ۲:پسرش هم قاتل بوده ها...حالا ولش کن بذار غیبت نکنیم! ۱:میگم خب چی میشد اگر خدا میبخشیدش...یعنی همه ما به خاطر یه دونه سیب اومدیم روی زمین!...این همه بیچارگی به خاطر یه دونه سیب بوده؟؟ ۲:آره اینطور میگن! ۱:باورم نمیشه.اما خب رفیق میگم... ۲:چی میگی؟ ۱:من کادوی امسال خودمو پیدا کردم.یه دونه سیب پرت میکنم اون بالاها...   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٧/۳ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۱   ای مهربانترین رویا! میان ما تفاهمی غم انگیز بود تو ((سنگ)) و من ((سنگ)) صبور این سنگهای بی شمار، آه! ماتم برانگیز بود... ¤ نوشته شده در ساعت ۱:٠٢ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٦/٢۸ مست   برای اين هفته شعری از پروين اعتصامی انتخاب کردم که فکر ميکنم نکات زيادی را درون خودش داره... محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت مست گفت:((ای دوست این پیراهن است افسار نیست)) گفت:((مستی زان سبب افتان و خیزان میروی)) گفت:((جرم راه رفتن نیست،ره هموار نیست)) گفت:((میباید تو را تا خانه قاضی برم)) گفت:((رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست)) گفت:((نزدیک است والی را سرای،آنجا شویم)) گفت:((والی از کجا در خانه خمار نیست))؟ گفت:((تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب)) گفت:((مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست))! گفت:((از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم)) گفت:((پوسیده است جز نقشی ز پود و تار نیست)) گفت:((آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه)) گفت:((در سر عقل باید،بی کلاهی عار نیست)) گفت:((می بسیار خوردی زان چنین بیخود شدی)) گفت:((ای بیهوده گو ،حرف کم و بسیار نیست)) گفت:((باید حد زند هشیار مردم، مست را)) گفت:((هشیاری بیار،اینجا کسی هوشیار نیست))! ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٦/۱٩ برای غزل کش...   خــراب رنـج کـسانيـم و کـس نـرنجـانـديم بـه گريـه هـم ننـشانـديم اگـر نـخنـدانديم ســوار اسـب تـجـمـل بــه نــاکـجـا رفتـيـد صـفای مـا کـه هـنوز بـا پـياده ها مانديـم کـنـار پـنجـره هر شب اگرچه اشکی بـود مـيان خلق خــدا خـنده روی لـب رانـديـم درون دل هـمـه تـلخ از جـفـای يـاران بـود بــه گـوش آدمـيـان قـصـه وفــا خـوانـديــم اگر چه راه محبت،رهی پر از خون اسـت سپر شديم و از اين ره کسی نترسانديم م.فرياد شهريور 84 ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:۱۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٦/۱٥     قدر اهل درد،صاحب درد ميداند که چيست مرد صاحب درد،درد مرد، ميداند که چيست هر زمان در مجمعی گردی چه دانی حال ما حال تنها گرد،تنهاگرد ميداند که چيست رنج آنهايی که تخم آرزويی کاشتند آنکه نخل حسرتی پرورد ميداند که چيست ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٦/٩ کافی شاپ مرده ها   احساس میکردم سبک شدم.انقدر سبک که میتونم به هرکجا خواستم بپرم.من دیگه زنده نبودم و این رویایی بود که همیشه منتظرش بودم!!...پرواز کردم و پرواز...در همون حال میدیدم که دارم از زمین دور میشم و زیر لب به همه چیز میخندیدم...خداحافظ مردم زمین!!...شما همچنان اسیر دود و دم و اتوبوس و تاکسی و بازار و زیر شلاق دروغ و تهمت و حسادت به همدیگه خوش باشید...من پرواز میکنم...من پرواز میکنم...توی همین فکر بودم که یکدفعه سرم محکم خورد به یک در چوبی بزرگ...وای اینجا درب عالم برزخ بود...دربون درشت هیکل اونجا اومد جلو و اول یک مشت محکم توی صورتم زد و بعد گفت حالا برو داخل...گفتم مگه مرض داری میزنی؟....گفت این ضربه رو همه میخورن و بعد وارد میشن و خوب و بد هم نداره....با خودم گفتم عجب که اینجا هم خشونت حرف اول رو میزنه!!...درب باز شد و رفتم داخل....صحنه تعجب برانگیزی بود.تمام دوستان و اقوام و آشنایان که مرده بودند اینجا به استقبالم اومدن!...هرچی باشه از زنده ها بیشتر دوستشون داشتم پس همه رو بغل کردم و کمی به یاد فیلمهای احمقانه هندی افتادم!... وای خدای من اینجا نه سبز بود و نه خشک...یکجور منظره غریبی داشت.اولین صحنه ای که پس از ورود به اونجا باهاش مواجه شدم صحنه اجتماع یک عده از مردگان بود.رفتم جلو تا ببینم چه خبره...موضوع از این قرار بود که یک عده اونجا شایعه کرده بودن خداوند قراره مرده ها رو دوباره زنده کنه...به خاطر همین یکی از کارگردانان شهیر که سالها پیش به جمع مردگان اضافه شده بود تصمیم داشت فیلمی با عنوان((میخواهم مرده بمانم!)) بسازه که شاید با پخش این فیلم خداوند بی خیال این طرح جدید بشه اما لحظاتی بعد یکی از فرشتگان با چماق اومد و خبر داد که این فقط یک شایعه بزرگ هست و مردگان محترم فعلا باید به زندگی خود در همینجا ادامه دهید تا روز عزا و جزا برسه!!...از هورا و هلهله اونها متوجه شدم که با اینکه شرایط اینجا یکجوری هست هیچکس از مردن خودش ناراضی نیست...شروع به قدم زنی کردم تا با شرایط بیشتر آشنا بشم...تازه برام جالب شده بود.چند قدم جلوتر که رفتم از تعجب خشکم زد...واااای...کافی شاپ توی عالم برزخ!!!....من فکر میکردم کافی شاپ فقط متعلق به بچه قرتی ها و تازه به دوران رسیده های زنده هست اما اینجا هم باید روی نحس این چیزها رو ببینم!!....داخلش شدم تا ببینم چه خبر هست...البته اینجا از یونجه گلاسه و یابوچینو!! خبری نیست اما خب چیزهای عجیب و غریبتری داره!...طرز خرید و فروش هم در این دنیا جالب هست و با پول انجام نمیشه...تو اگر بخوای یک چیزی در کافی شاپ بخوری باید از ثوابهای خودت چند تا خرج کنی...یک چند تا بچه پولدار اینجا هستن که همیشه پدر و مادرشون پنجشنبه ها واسشون خرج میکنن و غذا میدن به علت همین همیشه حساب ثوابهاشون پر هست و میتونن استفاده کنن...یک حاجی که در هنگام زندگی پولدار بوده هم اینجا هست که قبل از مرگش وصیت کرده بچه هاش بعد از فوت کردنش پول بدن تا کسی براش نماز بخونه و روزه بگیره به همین علت اون هم همیشه ثوابهاش پر هست و میتونه خرج کنه!!...یه لحظه به خودم گفتم ببین پول چطور توی دم و دستگاه خدا هم نفوذ کرده پسر!!.... راستی از خدا گفتم...پس این خدا کجاست؟...از خودم میپرسیدم که آیا ممکنه توی این دنیا ببینمش یا همچنان این لیاقت نصیبم نخواهد شد!!!...توی همین فکر بودم که پدر بزرگ اومد و گفت امشب قرار هست با بروبچه ها بریم و یواشکی داخل بهشت رو نگاه کنیم!!....خیلی هیجان انگیز بود.راه افتادیم و رفتیم تا نزدیک درب بهشت....اونوقت دستمونو انداختیم بالای دیوار و به زحمت موفق شدیم داخل بهشت رو یک نظر ببینیم...یک سری از ائمه و پیامبران از همین حالا داخل اونجا بودن.پدر بزرگ در حالی که داشتیم اون منظره رو میدیدیم آه بلندی کشید و گفت نگاه کن پسر!...اینجا حوری هست...شراب هست...خونه های طلایی هست...دقیقا همون چیزهایی که در دنیای خاکی جرم حساب میشه در بهشت به عنوان پاداش به آدمهای خوب میپردازن!!!...اگر در دنیای خاکی این کارها رو بکنی یکراست میری به جهنم اما حالا اینجا در بهشت پاکان همون کارها انجام میشه...حرف پدربزرگ که تموم شد با خودم فکر میکردم چرا من انقدر خنگ هستم که هیچوقت سر از کار خدا در نیاوردم!!!...به هر حال این تفریح مون هم تموم شد و برگشتیم...دوباره به همون مسیر قبلی رسیدیم...پولدارها نشسته بودن و توی کافی شاپ از ثوابهای خودشون خرج میکردن و میخوردن و فقیرها یک گوشه کز کرده بودن و در مورد بدبختی هاشون حرف میزدن... صدای زنگ ساعت کوکی اومد.میون خواب و بیداری گیج بودم اما خب باید بیدار میشدم و به روزمرگی ها میرسیدم!   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٦/۱     دو چیز را همیشه فراموش کن:                           کسی که به او خوبی کرده ای و کسی که با تو بدی کرده است                                                                                                                    *حضرت امير*       ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٥٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٥/٢٦ تيمارستان (۲)   1:حالت خوبه رفیق؟ 2:خیلی بده...ممنون! ۱:منم خوبم!!!...چه خبر؟ 2:میشه نگم سلامتی؟ ۱:نه...مگه به تو یاد ندادن از بچگی هرکی پرسید چه خبر بگی سلامتی...نه بی تربیت؟؟ 2:خب باشه سلامتی!! ۱:یه سوال خصوصی بپرسم رفیق؟ 2:بپرس 1:تو خری؟ 2:نه،عاشقم...چطور مگه؟ 1:آخه هیچوقت نمیخندی...ناسلامتی مرد هستی! 2:چه ربطی داره خل و چل؟ ۱:بابام میگفت مرد که گریه نمیکنه...این یعنی مرد همیشه باید بخنده...فهمیدی دیوونه؟ 2:فقط سنگها گریه نمیکنن!...بابات هم گریه میکرده،ولی یواشکی! 1:حالا چرا عاشق شدی؟...اصلا عاشقی چطوریه نخاله؟...جرمش زیاده؟ 2:عاشقی یعنی همون که من شدم فکر کنم...جرمش هم خیلی زیاده 1:زندون میبرنت یا دارت میزنن؟...شایدم به خاطر عاشقی آوردنت دیوونه خونه...هه هه 2:خودت اول خودتو میبری توی زندون...بعد خودتم دار میزنی!...من هم خودمو بردم توی زندون و هم خودمو دار زدم...بعد که مردم آوردنم تیمارستان! 1:عاشق چی بودی؟ 2:عاشق یه آدم خوب...ناز...مهربون....همیشه از پنجره اتاقم نگاهش میکردم...یه درخت توت روبروی پنجره ام بود...یه پنجره هم یه کم دورتر از درخت توت روبروی پنجره اتاقم... 1:خب؟ 2:همیشه از لابلای شاخه های درخت، اون پنجره رو میدیدم...پشت اون پنجره که زیرش یه باغچه گل یاس بود یک دختری می ایستاد...هر روز نگاهش میکردم...اونم منو نگاه میکرد..بهم میخندید....من عاشقش بودم...همیشه نگاهش مهربون بود...شب و روز...میفهمی نفهم؟؟ 1:بله ادامه بده!! 2:دو سه سال هر روز و شب نگاهش میکردم...زیر لبم باهاش حرف میزدم...یه شب تصمیم گرفتم یواشکی برم و بهش بگم دوستش دارم...میدونستم اونم دوستم داره ولی خجالت میکشه بگه... 1:خب! 2:شب که شد رفتم زیر پنجرشون...دیدم اون بالا ایستاده و داره نگاهم میکنه...میدونستم خوشحال شده و منتظرم هست...دستمو انداختم و بدنمو به زور کشیدم بالا...در پنجرشون باز بود...قلبم تند و تند میزد...نزدیکش شده بودم...بهش گفتم دوستت دارم...هیچی نگفت...بازم گفتم من دوستت دارم...هیچی نگفت...دستشو گرفتم اما... 1:لال شدی؟...ادامه بده! 2:اون فقط یه عروسک بود...این همه سال پشت اون پنجره من عاشق یک عروسک بودم و خودمم نمیدونستم!! ۱:هه هه...نادون 2:از اون به بعد هیچوقت پشت هیچ پنجره ای رو نگاه نکردم از ترسم...وقتی هم چشمم میفتاد زود نگاهمو بر میگردوندم...من میدونم...همه پشت پنجره عروسکن...همه...همه...دیگه خر نمیشم...من آجر برداشتم و تموم پنجره ها رو شکستم...تموم عروسکها رو آتیش زدم...دوست دارم به همه دنیا بگم آهای پشت پنجره ها رو نگاه نکنید...همه عروسکن!! 1:پس عاشقی اینه...دو سه سال از پشت پنجره یک عروسک رو که دوستش داری نگاه کنی؟؟؟ 2:شاید...نمیدونم...اصلا به تو ربطی نداره...هنوزم وقتی بوی درخت توت و عطر یاس به دماغم میخوره پنجره ها رو میشکنم!!...واسه همین آوردنم اینجا 1:خب...همه اينها که گفتی به من هيچ ربطی نداشت!!...باید برگردیم به اتاقمون...نمیشنوی دارن چی میگن؟ 2:باشه بریم توی اتاقمون...تو هميشه سر منو ميخوری با حرفهات!...خداحافظ 1:علیک خداحافظ!!! ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٥۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٥/٢٤                                                                      ابـريـق می مــــــرا شـکـسـتی ربـی                                                   بـر مـن در عيـش را بـبستی ربی                             من می خورم و تو ميکنی بد مستی               خاکم به دهان مگر تو مستی ربی   ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٥/۱٩ بدون شرح!!   هرچه بیشتر انسانها را میشناسم، سگها را بیشتر ستایش میکنم!                                                                                ایوان شفر ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٥/۱۳ از دفتری که ناخوانده ماند.....۱۰   (۱۰) عاقبت خط جاده پايان يافت *** بيهوده عشق خوانديم آن احساس کودکانه را پوچ بود، خالي بود، بيهوده عشق نام نهاديم! تنها آنچه ما را گاه پيوند ميداد نياز بود و نه عشق! تکيه گاه کاغذی! هرگز کوله بار دردهايم را با تو قسمت نکردم هرگز بر شانه ات نگريستم زيرا ميان آرزوهايمان روزها فاصله بود و ميان دردهايمان سالهاي سال!! آنچه مرا به گريه وا ميداشت دليل خنده های تو بود و آنچه مرا به پوزخندی تلخ، دليل گريه های تو...   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٥/٥ کوه عسل...   نشسته در خاطر؛ مرا مبر از یاد مرا که چون شمعی نشسته ام در باد مرا مبر از یاد، مکن فراموشم اگر چه دور از تو اگرچه خاموشم شبی تو با بوسه شبی تو با لبخند دوباره یادم کن بیا در آغوشم مرا مبر از یاد به من بگو آری! نشان کوه عسل که من بیابم باز دوباره ناز و نیاز دوباره شعر و غزل مرا مبر از یاد به خاطر آور باز چگونه از چشمت به روی لبهایم ترانه ها افتاد چگونه دستانم به سفره شامت غزل غذا میداد مرا مبر از یاد مرا که پربرگم مرا که پربارم میان شبهایم به باغ خاطره ها هنوز میبارم هنوز دلتنگم مرا مبر از یاد مرا صدا کن باز از این قفس آباد مرا رها کن باز به بال پروازم تو مرهمی بگذار مرا دوا کن باز نشسته در خاطر؛ مرا مبر از یاد اگرچه دلهامان شکست چون شیشه گهی به یادم باش اگر چه راه ما جداست همیشه...                                                               م.فریاد                                                                                  مرداد 84                         ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٤/٢٩ عشق و اعتقاد   نور مهتاب توی تاریکی شب، جلوه خاصی به اتاق خواب بخشیده بود. مرد کنار پنجره نشسته بود و نگاه غضبناک و خیره خودش رو به تن نیمه برهنه همسرش که روی تخت به خواب رفته بود دوخته بود. شبهای مهتابی همیشه برای او یادآور زیباترین لحظه های عاشقانه اش بود اما با خودش فکر میکرد حتی به خاطر آوردن خاطرات زیبای گذشته هم به نوعی عذاب آور هست، مخصوصا اگر ردپای این هرزه زن هم به نوعی در اونها پیدا باشه!!...روزهای گذشته مثل تصویر از مقابل چشمش عبور میکردن... چهار سال پیش... لحظه های قشنگ پیش از ازدواج...روزهایی که در خیال خودش از یک زن روسپی یک فرشته پاک و مقدس ساخته بود...شب ازدواج...اون دستمال سفید معروف! که اونشب هرگز رنگش عوض نشد!!...یک ماه پس از ازدواج...رفت و آمدهای مشکوک زن به منزل یکی از دوستانش که بعدها مشخص شد هرگز زنی در اونجا نبوده!...تلفنهای مشکوک و رفتار جلف و بی بند و بار زن...اون ماشین مدل بالا با صاحب کثافتش...و هزار و یک مورد دیگه که هرکدوم مثل یک گلوله به روح و احساسش شلیک میشدن...طبق معمول در هنگام عصبانیت تمام چهره اش سرخ شد و احساس کرد قدرتی چند برابر حد معمول در بدنش هست و به نحوی باید آزاد بشه.دوست داشت تمام شیشه های پنجره رو خرد کنه.دوست داشت با تمام وجود فریاد بزنه تا شاید کمی خالی بشه. پاکت سیگارش رو برداشت و سیگاری آتش کرد.در همون حال نگاهش به صورت زن افتاد.نور مهتاب جلوه زیباتری به چهره زن داده بود.دوباره همون احساس احمقانه به سراغش اومد.هنوز هم دلش با دیدن زن فرو میریخت.چقدر دوست داشت که نسبت به این زن هیچ احساسی نداشته باشه اما این احساس وابستگی و علاقه شدید مانع رسیدن اون به هدفش میشد...صندلی رو برداشت و در کنار تخت گذاشت.روی صندلی نشست و پک عمیقتری به سیگار زد و دوباره به زن خیره شد. وقتی به خودش اومد یکساعت گذشته بود...نه!...امشب هیچ چیز آرومش نمیکرد...باید تصمیم آخر رو میگرفت...طلاق؟...نه، این راهش نبود.به یاد آورد که چند بار این تصمیم رو گرفت و درست در لحظه آخر پشیمون شد.احساس وابستگی و عشقش به زن به قدری شدید بود که حتی یک لحظه هم نمیتونست بودن اون زن با دیگری و نبودش در خونه رو تحمل کنه...سازش؟...نه امکان نداشت...چطور میتونست اعتقاداتش رو نادیده بگیره و نابود کنه؟.چطور میتونست با زنی زندگی و سازش کنه که جسم و روحش رو در اختیار نداشت و بین همه به هرزگی معروف بود.زنی که به هیچ صراطی مستقیم نبود.با خودش گفت امشب شبی هست که یا باید اعتقادات خودش رو نابود کنه و یا عشقش رو...به یاد حرف پدرش افتاد:((پسرم، زن بد رو اگر در شیشه هم بکنی کار خودشو میکنه!!))...تمام جمله های اطرافیان توی گوشش مدام میچرخید و تکرار میشد و آزارش میداد...((آقای کامیار! زن سلیطه سگ بی قلاده هست!))...((برادر من! رند را بند و قحبه را پند سود نکند!))...((عزیزم، زنی که رفت....))...نه! داشت دیوونه میشد.داشت خفه میشد.هیچ راهی وجود نداشت.باید امشب تمومش میکرد...به عنوان یک انسان از خودش و تمام آدمها بیزار بود.از این میل غریزی که خدا توی وجود اون و باقی آدمها از جمله همسرش گذاشته متنفر بود.میل کثیفی که همسرش رو از اون گرفته بود...عشقش رو از اون گرفته بود...وقتی تصور میکرد که همسرش به جز اون با مردهای دیگه ای هم بستر شده تمام جودش پر از خشم میشد.به سمت کمدش رفت تا چاقوی خودش رو برداره...اون چاقو باید انتقام تمام عذابهای این چند سال رو از این هرزه زن میگرفت...این زن باید کشته میشد...احساس میکرد از تمام زنهای دنیا بدش میاد...احساس میکرد همه زنها خیانتکارهای بزرگی هستن...از شدت عصبانیت دستهاش میلرزید...یک لحظه تصویر غرق در خون زن رو در پیش خودش مجسم کرد...حال عجیبی بهش دست داد اما تصمیم گرفت عشق رو فراموش کنه... به سمت کمدش رفت.درب کمد رو باز کرد و چاقو رو برداشت.اما یکدفعه نگاهش به دفتر شعرش افتاد...ناخودآگاه دفتر رو برداشت و باز کرد.با دیدن اولین شعر دوباره ناخواسته به گذشته ها رفت...به روزهایی که با دلی پاک در همچین شبهای مهتابی به شوق این زن شعر مینوشت و انتظار میکشید. شعرهایی که در نظر این زن جز یک مشت کلمات در هم و برهم چیزی نبودن و هرگز نون و آب نمیشدن...احساس کرد انسان بسیار موجود حقیری هست.ساعتها و روزها تلاش میکنه تا عشق و علاقه خودش نسبت به کسی رو فراموش کنه اما با دیدن یک شعر و یا گوش کردن یک ترانه و آهنگ خاطره انگیز دوباره همون احساسها به سراغش میان...لعنت به دل!...بغض عجیبی راه گلوش رو گرفته بود. مثل همیشه باقی اشکها منتظر سقوط اولین دانه اشک بودن تا پشت سر هم سقوط کنن...به شدت اشک میریخت...هنوز مردد و گیج بود اما چاقو رو برداشت و بالای سر همسرش رفت...زن بدن نیمه عریان خودش رو روی تخت رها کرده بود و به راحتی خوابیده بود...مرد میدونست تنها کسی نیست که این بدن رو عریان و نیمه عریان دیده و میبینه!!!....فكر کردن به خيانتهای این زن دوباره اون رو عصبانی کرد.با خودش گفت گاهی باید پا روی دل گذاشت.چاقو رو محکم بین دو دستش گرفت...دستانش رو بالا برد.اما قبل از فرود آوردن ضربه چهره زن رو دید و دوباره همون احساس عاشقانه لعنتی به سراغش اومد...چشمهای بسته زن همون چشمهایی بودن که همیشه در نظر این مرد اعجاز خاصی داشتن.کمی شل شد اما دیگه طاقت نداشت.باید تصمیم آخر رو میگرفت.کمی فکر کرد.تغیری در چهره اش پدید اومد.اینبار تصمیم نهایی رو گرفته بود...دستانش رو بالا برد و با تمام قدرت ضربات متعدد چاقو رو فرود آورد. چند لحظه بعد همه جا پر از خون بود. فردای اون روز با پیچیدن صدای آمبولانس یک خبر داغ هم بین اهالی محل دهن به دهن میچرخید: ((آقای کامیار به خاطر مشکلات روانی با 9 ضربه چاقو خودکشی کرد!))...          ¤ نوشته شده در ساعت ٧:٤٧ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٤/٢۳ آرزوی کودکانه!   وای! اگر اين لحظه ها را با تو بودم شعله ميزد خرمن سرد رکودم روبروی چهره غمناک و پاکت مينشستم با حضور برق چشمان تو شعری ميسرودم وای! اگر اين لحظه ها را با تو بودم زنده ميشد تار و پودم در کنارت، از ميان جمع گلها يادگاری مينوشتم بر تن سرخ شقايق قفل زندان سياه شعرها را ميگشودم وای! اگر اين لحظه ها را با تو بودم کهربايی ميشد امواج سرودم رنگ امواج سرودم را گل افشان مينمودم قصه ها ميگفتم از حسرت کِشی ها درد دل ميکردم از عاشق کُشی ها لکه های غصه از دل ميزدودم وای! اگر اين لحظه ها را با تو بودم لب به لب ميشد ز احساس اين وجودم خنده ای ميکردم از اعماق جانم غنچه ميروييد بر روی لبانم آری! ای گمگشته من در ازای روزهای بی تو بودن من زمان را ميربودم گر عبور لحظه ای را با تو بودم                                                            اردیبهشت 82                                                               م.فریاد ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۱٠ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٤/۱٧ رمه   رمه ام گمشده است شب سنگین بیابان گویا، رمه ام را دزدید رمه ام، آن همه شعری که برایت گفتم ناگهان گم شد و رفت حرف مردم شد و رفت. چه کسی گفت خداوند شبان همه است؟ و برادرها را تا ته دره سبز رهنمون خواهد بود؟ من شبان رمه خود بودم و کسی آن بالا خود، شبان من معصوم نبود غفلت من رمه را از کف داد غفلت او شاید هم از این دست مرا هم از این دست تو را رمه را، همه را...                                                                   شهيار قنبری ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۱٥ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٤/۱٠ از دفتری که ناخوانده ماند.....۹   (9) زندگی،مجموعه ای نفیس از حسرتهاست... *** تو یعنی؛ روز سوم اردیبهشت آغاز یک سفر در جاده ای نمناک تو یعنی؛ من،کودکی،درختان توت،سهیلا، قایق خیالی در آبهای کم عمق وقتی سهیلا گمان میکرد من با یک سبد توت سبز مرد قصه های مادربزرگش هستم! تو یعنی؛ جنگ،تفنگ،قاسم وقتی گلوله دشمن را عاشقانه آغوش کشید و بهشت را فاتح شد!! تو یعنی؛ دبستان دکتر شریعتی دهقان فداکار،تصمیم کبری وقتی که بابا هنوز نان میداد و چوپان دروغگو تنها درون کتاب بود تو یعنی؛ آن رودخانه وحشی وقتی که داوود را به جای دریا به آسمانها برد. تو یعنی؛ کوچه های سبز نوجوانی ساختمان شماره 9 النگوهای شقایق،عطر یاس،توپ،احسان اعجاز عشق، تپش های بی وقفه وقتی شقایق معصوم من! در شبی مجنون به کاروان هرزگی پیوست و عشق را گریاند! تو یعنی؛ دبیرستان خاطرات خنده،خواب،اخراج وقتی که دامون در زنگ بی تفریح مرا به انتظار مینشست و دیوار مدرسه را گویی برای فرار ساخته بودند تو یعنی؛ دخترکی روستایی که شهرآلود شد و باجه های بانک را به سایه های درخت ترجیح داد وقتی که در شبی غمناک محصول اعتماد مرا با داس خیانت درو میکرد تو یعنی؛ شبهای نشئه از همه چیز پلکهای سنگین قرصهای اعصاب،آرزوی خواب حسرت فریاد تو یعنی؛ من،علیرضا،مستی چهار چرخهای خسته بازار کارگاه دنج پیر وقتی که آتش سیگار تنها روشنای شبهامان بود تو یعنی؛ روزهای زیبای دروغین وقتی عسل طعم زهرمار داشت! و مرا از حسرتی جاوید لبریز کرد. تو گاهی مثل چهارچرخ کهنه مش قاسم هرگز به پیش نمیروی و گاهی مثل اتومبیل مدل بالای حاج پرویز سرگیجه آور به پیش میتازی! تو، تو، تو ای زندگی! با تو میگویم تویی که مرا همچنان سوار بر پشت خویش به عشق،آرزو،شکست، لبخندها و اشکها پیوستها، گسستها و جاده های روشن و تاریک میکشانی بی آنکه بدانم چرا،چطور،چگونه؟ بی آنکه بگویی چرا،چطور،چگونه؟   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۳۸ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٤/٤ دخترک و ماهی   سلام کوچولو ها!...میخوام امشب دوباره یه قصه از پشت کوه و ولایت تنهاکده بگم. یکی بود که بودن و نبودنش فرقی نداشت!!...توی ولایت ما همه دیگه میشناختنش.یه دختر که توی تنهاکده ((شوکا)) صداش میکردن و مثل تمام اهالی اونجا افسرده و  همیشه فرو رفته به فکر بود.زمانی شده بود که معمای این دختر نقل محافل اونجا شده بود و هیچکس هم نتونست جوابی برای سوال این دخترک پیدا کنه. اما قضیه از این قرار بود: دخترک قصه ما یک پرنده داشت که خیلی دوستش میداشت! از اونجا که توی ولایت ما حیوانات هم صحبت میکنن شوکا همیشه وقت خودش را با بازی و صحبت کردن با این پرنده میگذروند و دیگه خیلی به این پرنده عادت کرده بود.شوکا و پرنده قرار گذاشت بودن تا آخر عمر با هم باشن.زمان گذشت و گذشت.یکروز صبح دخترک از خواب بلند شد و منتظر موند تا پرنده بیاد پیشش.اما هرچی منتظر موند خبری از اون نشد.به ناچار دل نگرون و مظطرب راه افتاد توی تنهاکده تا شاید بتونه سراغی از پرنده بگیره.از آقا سگه و خانوم موشه و گوسفندها سراغ پرنده اش را گرفت و اونها هم خبر نداشتن.کم کم همه جمع شدن و چون از پرنده خبری نشد یقین کردن که پرنده کوچولو مرده.دیگه کم کم شب شده بود و دخترک بی حال و بی رمق فقط گریه میکرد. آسمون روی سرش خراب شده بود.چند روز گذشت تا حالش جا بیاد. دیگه کسی خنده را روی لبهای دخترک نمیدید.اون خیلی ناراحت بود.نمیتونست باور کنه پرنده عزیزش مرده.تا اینکه... یکروز که دخترک رفته بود لب رودخونه تا مثل همیشه به یاد پرنده اش با خودش خلوت کنه چشمش توی آب به یک ماهی تنها افتاد. به ماهی سلام کرد و ماهی جوابش را داد.سر صحبت باز شد و ماهی به دخترک گفت که مدتهاست تنها هستش و الان هم به علت کم شدن آب رودخونه و خشکسالی جونش در خطر هست.دخترک به ماهی گفت حالا چکار میخواهی بکنی؟...ماهی جواب داد چاره ای ندارم.تنها راه زنده موندنم اینه که برم و به دریا برسم.اونجا هم غم کم آبی ندارم و هم شاید بتونم همزبونی پیدا کنم و از تنهایی در بیام.ولی این کار خطرناک هم هست.احتمال خیلی زیادی داره بین راه از بین برم و دریا را نبینم...دخترک خیلی دلش به حال ماهی سوخت.پیش خودش فکر کرد این ماهی را پیش خودش ببره و هردو از تنهایی در بیان...رو به ماهی کرد و گفت: ماهی کوچولو تو اگه خواستی میتونی بیای پیش من. من همزبونت میشم.درسته که توی تنهاکده خشکسالی اومده و آب کم هست اما غصه نخور.من از وقتی پرنده ام رفته هر روز گریه میکنم.میتونم با تو درددل کنم و اشکهامو بریزم توی تنگ تو تا هرروز آب داشته باشی و زنده بمونی.ماهی یکدفعه چشمهاش برق زد و پر از شوق شد و گفت: وای دخترک این لطف بزرگت را هیچوقت فراموش نمیکنم.دخترک بعد از مدتها یه لبخند کوچیک زد و به هر ترتیبی بود ماهی را به خونه خودش برد...از اون روز به بعد کار دخترک این بود که روزی یک ساعت کنار تنگ ماهی مینشست و از پرنده اش میگفت و گریه میکرد و تنگ ماهی هم پر از آب میشد.ماهی هم از طرفی سنگ صبور اون شده بود و دخترک را دلداری میداد و به حرفهاش گوش میداد. این کار چند هفته تکرار شد.دیگه آب رودخونه هم کاملا خشکیده شده بود و ماهی ته دل به جون دخترک دعا میکرد که اون رو آورده به خونه خودش. تا اینکه... یکروز صبح دخترک از خواب بلند شد و جیش کرد و چشمهاشو شست!!...بعد همین که رفت توی اتاق تا به ماهی سلام کنه چشمش افتاد لب پنجره و یکدفعه قلبش ریخت پایین.باورش نمیشد چی داره میبینه.پرنده سالم و سرحال برگشته بود...دخترک بدو بدو رفت سمت پنجره و پرنده هم پرید توی بغلش...بعد از مدتها دخترک از ته دل خندید.انقدر بلند که صداش به همه اهل تنهاکده رسید...همه جمع شدن و بهش تبریک گفتن.پرنده هم تعریف کرد که چطور این مدت اسیر دست یک صیاد از اهالی آبادی بالا شده بوده و بعد با چه زحمتی تونسته فرار کنه.همه برای پرنده دست زدن اما...فقط ماهی بود که توی تنگش یه حس عجیبی داشت...آیا دخترک دیگه...آیا؟...نه!...نمیدونست باید برای دخترک خوشحالی کنه یا برای خودش ناراحت باشه...یه احساس عجیب و غریب که ماهی کوچولو مطمئن بود تا به حال برای هیچ ماهی دیگه ای اتفاق نیفتاده. فردای اونروز دخترک اومد پیش ماهی...سلام کرد و چند دقیقه نشست و نشست اما هیچ حرفی برای گفتن نداشت.حتی یک قطره اشک هم از چشمهاش نریخت پایین...تنها چیزی که ماهی در دخترک میدید خنده بود و خنده...ماهی خجالت کشید که از دختر بخواد گریه کنه و تنگش پر بشه چون میدونست دخترک دست خودش نیست و الان گریه اش نمیاد...چیزی نگفت...دخترک بلند شد و رفت.ماهی دید که دخترک در حال بالا و پایین پریدن با پرنده اش از خونه بیرون رفت...یک هفته از این ماجرا گذشت.پرنده و دخترک انگار که پس از سالها به هم رسیده باشن یک لحظه دوست نداشتن از هم جدا باشن...بعد از یک هفته یکروز که دخترک با پرنده اش رفته بودن بیرون تا با هم تفریح کنن چشم دختر به رودخونه خشک شده افتاد...یکدفعه مثل برق گرفته ها از جا بلند شد.به یاد ماهی فراموش شده اش افتاده بود.دوید و دوید تا به خونه اش رسید.رفت توی اتاق تنهایی های خودش.سریع رفت به سمت تنگ ماهی.منظره ای که میدید وحشتناک بود...یک ماهی مرده با حالتی معصوم کف تنگ بی آب افتاده بود... از اون روز به بعد دخترک و پرنده اش از همیشه افسرده تر بودن.نمیدونستن گناه کار کیه...شوکا هرروز توی تنهاکده راه میفتاد و به هرکس میرسید میپرسید مقصر این ماجرا کیه...مقصر این ماجرا کیه؟...مقصر این ماجرا کیه؟؟...اما هیچکس جوابی براش نداشت.هنوزم نداره... ضمنا سامی جون تولدت مبارک!...ببخشيد که يادم رفته بود تبريک بگم ولی داداشت يادم انداخت(اون هم با تهديد مسلحانه!!)...چون راهمون دوره از علی کوچيکه ميخوام به جای من روی ماهتو ببوسه و خودش هم به جای من يه کادو بخره و بهت بده!...الهام خانم تولد تو هم مبارک و اميدوارم هميشه شاد و خندون باشی.البته به علت مشکلات شرعی!! انتظار نداشته باش از کسی بخوام به جای من تو رو هم ببوسه ولی خب ميتونم از آقای ... بخوام به جای من يه کادو برات بخره چون اين يکی از نظر شرعی مورد نداره!...   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۳/٢۸ تکيه گاهی که فرو رفت به خاک...   برای اين هفته شعری انتخاب کردم از دفتر کهنه مردی که امروز شانزدهمين سالروز هجرتش از دنيا و شانزدهمين سالروز تولدش در دنيای ديگر هست! عاشقی که هميشه عاشقانه دوستش داشته و دارم و همواره در نظر من بزرگترين مرد دنيا بود. و عزيزی که بزرگترين افتخار زندگيم اين هست که يکی از فرزندانش بودم... الهی به رندان ميخانه ات به سودای مستان پيمانه ات بر آن ناتوانی که از فرط درد رخش همچو برگ خزان گشته زرد به آوای آن پير شب زنده دار که نالد به درگاه تو بيشمار بر آن نوجوانی که در راه تو ندارد نظر جز به درگاه تو به عشقی که با شرمی آميخته به خونی که در راه حق ريخته به آهی که درمانده از جان کشد به دردی که دانا ز نادان کشد به اشک يتيمان بی خانمان به اندوه مسکين بی آشيان به فرياد آن عاجز دردمند که درمانده در پای آن زورمند به آن دختر زشت بي همزبان که غمها فرو برده اندر نهان بر آن لحظه پر ز اندوه و درد که بر مادر پير رخساره زرد خبر ميدهندش ز مرگ پسر که مرده پسر در کنار پدر به اندوه آن مادر سوخته که چشم اميدی به در دوخته که فرزند گمگشته آيد مگر که جز او اميدی ندارد دگر به مرد تهی دست با آبرو که کرده به سيلی همی سرخ رو به حال پريشان گم کرده راه به اسرار پنهان اندر نگاه به آن قامت گشته همچون کمان به دردي که جان را نداده امان مرا زين هوسها رهاييم ده به کردار حق سرفرازيم ده      داوود اسفند 1353   اينجا بخشی به اسم معرفی وبلاگ نداريم! اما به همه خوبها توصيه ميکنم حتما به وبلاگ هزاران آرزو سر بزنيد و خوندن شعرها و نوشته های قشنگش را از دست نديد.    ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۳/۱۸ آنسوی ميله های قفس   آنسوی ميله های قفس سايه ايست که من سالهاست به آن عاشقم نه پيش ميروم که صاحب سايه را بينم نه در جستجوی يافتن حقايقم من به نقش اين سايه خو گرفته ام در خلوتم هزار راز به او گفته ام خيره گشته ام روزها به نقش زيبايش شبها به شوق ديدار دوباره خفته ام به گوش من صدای عقل چنين گويد که شايد اين سايه از برای ديو و دد باشد ولی صدای دل به ناز و اشاره ميگويد سايه از گليست که عطر ميپاشد ميخواهم از برای ديدن او ز جا خيزم ولی به دل جوانه ترس ميرويد خدايا ز چيست اين سايه خيال نکند که عقل راست ميگويد ز جا مينشينم و باز برنمی خيزم براي سايه دوباره شعر ميخوانم تا کجا قصه اينچنين ادامه خواهد داشت ندانسته ام،کنون نيز نميدانم سايه را من چنان چو بت پرستيدم که ديگر گذشتن از او برايم آسان نيست اگر گل است کنون و يا ديو است برای درد من جز او که درمان نيست آنسوی ميله های قفس سايه ايست که من سالهاست به آن عاشقم نه پيش ميروم که صاحب سايه را بینم نه در جستجوی يافتن حقايقم خرداد 82 م.فریاد ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۳/۱۱ ديوانه و گربه.....۶   (۶) ده دقیقه از ساعت نه شب گذشته...قرار بود من ده دقیقه پیش خودم رو از دنیا خلاص کنم می یو!...نمیدونم...عجیبه اما احساس خوبی دارم...میدونی کوچولو! امروز صبح وقتی بلند شدم و دیدم که پشت پنجره نشستی و داری نگاهم میکنی احساس عجیبی اومد سراغم.نمیدونم ولی باید اعتراف کنم که ناخودآگاه خیلی از بازگشتت هیجان زده و خوشحال شدم.فکر کنم قبلا هم شنیده بودم که شما گربه ها هرکجا که رها بشید دوباره بر میگردید به اون خونه که دوستش دارید اما شاید باور نمیکردم چون ما آدمها زیاد این عادت رو نداریم! امروز فهمیدم که هنوز هم زمان خودکشی فرا نرسیده چون هنوز ته دلم چیزی هست که من رو روی این زمین نگه میداره.همون چیزی که هرسال به یک وسیله ای از راه میرسه و اجازه این کار رو به من نمیده و امسال هم توسط تو از راه رسید.باید خیلی ازت ممنون باشم چون درس بزرگی به من دادی.درسی که هیچ انسانی به من نداده بود! میدونی می یو! من از صبح دارم به این فکر میکنم که به هر حال بودن با هرچه که داره تجربه وسوسه انگیزی هست. تصور کن خدا تمام موجودات رو یکجا جمع کنه و بخواد از اول آفرينش رو شروع كنه.بعد از تک تکشون سوال کنه از بین نبودن و بودن یکی رو انتخاب کنن.شاید حتی بدبخت ترین و بیچاره ترین موجودات هم بودن به همون نحو رو به عدم و هیچ شدن ترجیح بدن!...نمیدونم اگر من یا تو جای خدا بودیم و اون به جای ما بود چه فکری در مورد خدایی ما و این نوع آفرینش میکرد...شاید در اون صورت اون هم اعتراض میکرد و...نمیدونم...اما من اگر جای اون بودم هرگز بودن رو اینطور برای کسانی که خلقشون کردم نمیخواستم!...به هر حال شاید هم باید بیشتر فکر کنم.من بودن رو انتخاب کردم تا باشم،رنج بکشم، بخندم،رنجها و خنده های دیگران رو ببینم و به این چیزها فکر کنم تا شاید جوابی برای سوالم پیدا کنم در حالی که اگر مردن رو انتخاب میکردم حتی یک درصد هم شانس نداشتم تا به جوابهای خودم در روی زمين برسم.اگر چه مرگ و رازهای پس از اون همیشه برای من جذاب ترین بحث بوده اما همونطور که میدونی برای مردن همیشه وقت هست!...کوچولو  تو امروز با برگشتنت چیز دیگه ای هم به من یاد دادی.اینکه برای دیدن انسانها دریچه سومی هم به جز دریچه های نفرت انگیز و ترحم برانگیز وجود داره و اون دریچه تحسین برانگیز هست...شاید با کمی تلاش بشه دریچه نفرت انگیز رو برای همیشه بست و دریچه ترحم برانگیز و تحسین برانگیز رو باز گذاشت...احساس میکنم کاری که از من بر میاد اینه که تا جایی که میتونم و در توانم هست سعی کنم  فقط خوبی های هر انسان رو ببینم. ...و حالا یه خبر خوب بهت بدم می یو! تو میتونی وقتی کمی بزرگتر شدی جفت خودت رو انتخاب کنی و به این خونه بیاری...البته انتظار نداشته باش من هم مثل تو جفتی برای خودم انتخاب کنم چون اهل خرید و فروش نیستم کوچولو!...البته تو هم میل خودت هست که این کار رو انجام بدی یا نه.توی این خونه هیچ چیزی اجباری نیست.من و تو روزهای خوبی با هم خواهیم داشت.تا لحظه ای که مرگ خودش از راه برسه و به بالای ابرها ببرتمون.جایی که به طور حتم مثل زمین سوالات زیادی در خودش داره... در ضمن کوچولو! تو میتونی من رو دامون صدا کنی...                                                     *** دوستان عزيزم، الهه، پويا و ليلا پيشاپيش تولدتون رو تبريک ميگم و اميدوارم تا ته راه زندگی همينطور خوب و زلال و مهربون باقی بمونيد.ضمنا آقا سعيد تولد شما هم با چند روز تاخير مبارک!   ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۳/٥ مردی که زياد ميدانست!   براي امشب تصميم گرفتم چند کاريکلماتور از مرحوم پرويز شاپور اينجا بنويسم.مردی که چند سالی همسر فروغ فرخزاد بود و سپس از هم جدا شدن و متاسفانه برخی از دوستداران فروغ از اون يک ديو ساختن!...به هر حال اين هم چند کاريکلماتور بسيار زيبا از اين مرد نازنين... _ سايه چهار نژاد، يک رنگ است. _ زندگي آدم را از مرگ ميترساند. _ سکوت عاشق شنيدن است. _ غرور سيل اجازه نميدهد از زير پل بگذرد. _ وقتي نيستی نگاهم دست خالی به چشمم باز ميگردد. _ باران با گلهای دامنت زيباترين دست گل را به آب ميدهد. _ نبودنت کمر بودنم را ميشکند. _ هيچکس به اندازه گربه ها به فکر آزادی پرندگان محبوس در قفس نيست. _ اگر خرطوم فيل را سوراخ کنيم نی زن هنرمندی از آب در مي آيد. _ به نگاهم خوش آمدی. _ نگاهم را در چشمت جا گذاشته ام. _ لحظه در زير ميکروسکوپ تبديل به قرن ميشود. _ عاشق آدم پرچانه اي هستم که با بستن دهانش در بهشت را به رويم ميگشايد. _ شب صورت ماهش را از چادر سياه بيرون ميگذارد. _ قطرات باران در آغوش هم آب ميشوند. _ به عقيده گربه خوشمزه ترين ميوه درخت،پرنده است. _ تا ليوان خالي رفع تشنگی نکند آب نمينوشم. _ چشمت نگاهم را تماشايي ميکند. _ وقتي اشک در چشمم حلقه ميزند به هر گلي که مينگرم شبنم رويش نشسته است. _ آتش از ترس جانش آب را با ديگ روي سرش ميگذارد. _ پشت سر اکثر خواننده ها صفحه ميگذارند. _ خدا پرواز را آفريد و انسان قفس را.  _ وقتي عکس گل محمدي در آب افتاد ماهي ها صلوات فرستادند. _ رویهمرفته زن و شوهر مهربانی هستند! _ اگر بخواهم پرنده را محبوس کنم قفسی به بزرگی آسمان میسازم. _ به عقیده گیوتین سر آدمی زیادی است. _ به یاد ندارم نابینایی به من تنه زده باشد. _ هر درخت پیر صندلی جوانی میتواند باشد. _ برای اینکه پشه ها کاملا ناامید نشوند، دستم را از پشه بند بیرون میگزارم. _ غم کلکسیون خنده ام را به سرقت برد. _ بلبل مرتاض روی گل خاردار مینشیند. _ قلبم پر جمعیت ترین شهر دنیاست. _ برای مردن باید یک عمر صبر کرد. _ خودکشی،جسد قاتل و مقتول را در آغوش هم به خاک ميسپارد.                                                        *** ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٥٤ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٢/٢٩ ديوانه و گربه.....۵   (۵) میدونی می یو!...امشب یک تصمیمی گرفتم که برام خیلی سخت بود.احساس کردم اگر همین امشب از هم جدا بشیم خیلی بهتره.درست نیست که فردا شب اینجا باشی و شاهد مرگ من!...تو از همین امشب باید بری دنبال زندگی خودت...پس امشب وقتی حرفهامون تموم شد جدا میشیم.یه چیزی بگم شاید بهم بخندی!...خیلی وقت بود که حتی گریه هم نکرده بودم اما امشب به خاطر تو دارم این کار رو میکنم!...تو بهترین کسی بودی که تا به حال در زندگیم بوده.تنها ایرادت این بود که نمیتونستی به زبون من حرف بزنی اما مطمئن هستم حرفهامو قشنگ گوش دادی و فهمیدی!...شاید یک روز توی دنیای دیگه ای دیدمت...راستی می یو شما هم میایید اون دنیا یا فقط ما آدمها میریم اونجا؟!...خدا کنه شما هم بیایید.من در بین حیوانات دوستان خوبی دارم!!... خب کوچولو! قرار بود این شب آخر برات از عشق بگم...چیه؟ چرا گوشهات تکون خورد!...برات گفتم که عشق تنها چیزی هست که همپای پیامبران قدرت معجزه داره.اما این یک روی سکه هست...روی دیگرش اینه که عشق همپای بزرگترین طوفانها قدرت ویران کنندگی هم داره!!...روی اول سکه میتونه یک پیرمرد هشتاد ساله رو در عرض یک شب مثل یک جوون بیست ساله پر انرژی و فعال کنه و دنیا رو به طرز عجیبی زیباتر جلوه بده و این یعنی یک معجزه!...و اگر روی دوم سکه خودشو نشون بده میتونه یک جوون بیست ساله رو به یک پیرمرد هشتاد ساله تبدیل کنه!!...عشق...عشق...میدونی! آدم کسی رو که دوست داره در ذهن خودش بزرگتر از اونچه هست جلوه میده.تبدیلش میکنه به یک موجود پاک و معصوم...مثل یک بادکنک طرف مقابل رو در ذهن خودش باد میکنه.اما یک بادکنک هرچه بیشتر باد شده باشه با ضربه کوچکتری میترکه!!!...میدونی مشکل اغلب ما انسانها توی عشق چیه؟...اغلب عشقها در همون برخوردهای اول دو انسان شکل میگیرند اما مشکل اینجاست که هیچ انسانی در برخوردهای اولیه،واقعا خودش نیست و بیشتر دوست داره شخصیت مورد علاقه اش رو برای طرف بازی کنه!! و این یعنی وقوع یک فاجعه بعد از گذشت زمان!...به همین خاطر معمولا روی اول سکه عشق در روزهای اولش نشون داده میشه اما بر اثر گذشت زمان به روی دوم سکه میرسیم....اما شما حیوانات این مشکل رو ندارید. شما همیشه و همیشه خودتون هستید.چه در برخورد اول و چه آخر هیچوقت واسه هم نقش بازی نمیکنید و این خیلی خوبه...با همه این حرفها من فکر میکنم انسانی که تا پایان عمرش عشق رو تجربه نمیکنه یک چیزی رو در زندگی از دست داده.شاید عشق با تمام زیر و بم و خوب و بدی که داره ارزش تجربه کردن داشته باشه...هرچند که کلمه ((عشق)) در روزگار ما به روی هر احساس کثیفی گذاشته شده و فعلا در لجن غوطه ور هست!...بذار یه نصیحتی بکنمت ((می یو))! اگر از اینجا بیرون رفتی و عاشق یک گربه ماده شدی سعی کن برای اینکه در قلبش جا بگیری گوشت و غذای بیشتری براش جمع کنی و ببری چون به طور حتم یک گربه ماده هم فقط کسی رو عاشقانه دوست خواهد داشت که بتونه بیش از سایر گربه های نر براش غذا بیاره و مثل یک نگهبان ازش مواظبت کنه اما سایر خصوصیاتت زیاد براش مهم نخواهد بود!!! خب دیگه کوچولوی من!باید آماده بشم تا بریم بیرون...قول میدم یکجای خوشگل و قشنگ رها کنمت که خلوت تر هم باشه و بچه ها نتونن اذیتت کنن...خیلی مواظب خودت باش هرچند که هرچقدر هم مواظب خودت باشی آخرش میمیری!!!!.....باز هم به یکی از همون لحظه های آشنا و تلخ رسیدم...فکر نمیکردم دوباره تجربه کنمش اما خب به طور حتم این آخرین باری خواهد بود که همچین لحظه هایی رو میگذرونم!...لحظه تلخ و زهرماری جدا شدن از اونکه بهش عادت کردی!   ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٢/٢۳ تا به کي؟   پرسه در پس کوچه های می فروشان تا به کی؟ همنـشين گشتن به جمع بـاده نوشان تـا بـه کی؟ کـاروان مـهـرورزان رفـت و مـن در کـنج غـم دلـخـوشی بـا خـاطرات نازنـينـان تـا بــه کـی؟ دشنه ای بر پشت من گر دشمنم زد عيب نيست زخم کاری خوردن از دست عزيزان تا به کی؟ روزهـا بـا شــوق ديدار تو، رفــتـن تـا ســـراب شامها با شوق خوابت، سر به دامـان تــا به کی؟ نـازنـين، طـی شد جـوانی، هـجر تـو آخر نـشد حــسرت ديـدار رويت، ای بهاران، تـا بـه کی؟ ای دل ديـوانه، هرکس رفـت و بر جايـي رسيد قصه ديــدار و عـشق و شرح حرمان تا به کـی؟ عـاشــــقان از درد هـجـران قرنـهـا نالــيـده انـد بار الـــــهی، ديـدن چـشمان گريان  تا به کی؟                                                                م.فریاد                                                               بهمن 82 بازم آخر اين مطلب بايد يه تشکر ويژه بکنم! ايندفعه  از علی کوچيکه  که توی وبلاگش حسابی شرمنده ام کرده و البته واقعا لايق اين نوشته اش نبودم...از ته دل خوشحالم که دوستان به اين خوبی دارم.   ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٢/۱٥ از دفتری که ناخوانده ماند.....۸   (۸) چه بیهوده مرگ ((انتظار)) را به انتظار نشسته ام! در پشت این چراغهای سرخ زیباست خواب عبور، نه بیداری! در پشت این چراغهای سرخ ماندن، گندیدن... آه! عمر بلند انتظار آرزویم را کشت در پشت این چراغهای سرخ چرا؟ چرا همیشه سیب ممنوع شیرین تر است؟ از من مپرس، نمیدانم! ((خواستن)) شکنجه دید ((عشق)) جریمه شد در پشت این چراغهای سرخ هميشه فرمان ((ایست))! همیشه شلیک ((سنت))،((رسم))،((عرف))! همیشه تیرباران شد، آرزوهایم در پشت این چراغهای سرخ! *** بهار آمده است ((باز کن پنجره را))! نه! در پشت اين پنجره ها هيچ نيست جز آيه هايي از ناتواني بهار نگاه کن! سبز است همه جا، جز چراغهای سرخ...   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٢/۱٠ ديوانه و گربه.....۴   امروز برای آخرین بار از خونه بیرون رفتم ((می یو))...یک مقدار چیزهایی که خودم و خودت احتیاج داشتیم تا این دو سه شب آخر کوفت کنیم خریدم و اومدم!...چیزی که برام جالب بود حسی بود که منو به طرف اون مدرسه قدیمی کشید تا برای بار آخر ببینمش.نمیتونم بگم چه احساسی داشتم.خاطرات زیادی از اون آشغال دونی دارم!!!...تک تک ديوارهای اين مدرسه برام خاطره انگيز هستن و من رو به ياد لحظه های زيبای فرار از مدرسه ميندازن!...میدونی کوچولو! دارم به این فکر میکنم اصلا چه چیز بهتر از این که تو هیچوقت مدرسه نمیری!...آدمها اولین گام آلوده شدن رو توی مدرسه بر میدارن...من اونجا بود که فهمیدم دروغ چیه و دزدی چیه و چاپلوسی کردن چقدر باعث پیشرفت آدمها میشه!!...تنها چیز به دردبخوری که اونجا یادت میدن خوندن و نوشتن هست مگر نه بقیه چیزها یک مشت اراجیف درباره زمین شناسی و هواشناسی و فسیل شناسی!! و غیره هست که معمولا تا آخر عمر به دردت نمیخوره.جالب اینجاست که مهم ترین و به دردبخورترین چیزها رو توی مدرسه فراموش میکنن بهت یاد بدن...اونجا هیچ کتابی به نام محبت نداره و هیچ امتحانی به نام آدميت ازت گرفته نمیشه...حیف که رفتن به مدرسه هم جزو قانونهای نانوشته زندگی هست مگر نه هیچوقت به اونجا نمیرفتم.آخه من هم مثل همه آدمها وقتی به دنیا اومدم مجبور بودم طبق یکسری قراردادهای از پیش تعیین شده عمل کنم.یعنی همه اینکار رو میکنن.اگر به عنوان مثال پسر باشی فرمول و قاعده زندگی تو این هست:هفت سالگی، مدرسه!...بعد خدمت سربازی!...بعد ازدواج!...بعد بچه دار شدن!...بعد دیدن نوه ها و شاید هم ندیدنشون!...بعد سقوط به زیر خاک و تمام!...لعنت به هفت سالگی که با رسیدنش دنیاتو نابود میکنه!...خوش به حالت که تو مجبور نیستی بر طبق یکسری قاعده و روش از پیش تعین شده زندگی کنی...مدرسه...سربازی...ازدواج...حرف از ازدواج زدم.میدونی ((می یو))! سه تا کلمه هستن که در دنیای ما بیش از باقی کلمات به لجن کشیده شدن...اول آزادی، دوم ازدواج و سوم عشق!...هرکجا که پا میذاری صحبت از آزادی هست.همه از آزادی حرف میزنن.از کارگرهای ساده بگیر تا تحصیلکرده های به اصطلاح روشنفکر!...اما حقیقت اینه که منظور نود درصد انسانها از کلمه آزادی فقط و فقط برهنگی هست!!...اگر اعلام کنن که آدمها مجاز هستن برهنه وارد کوچه و خیابون بشن و مثل شما حیوانات در مقابل چشم همه هرکار خواستن با هم بکنن اونوقت مشکل نود درصد از افراد آزادی طلب حل میشه!!!...اگر فکر میکنی اون ده درصد باقیمونده هم درک درستی از آزادی دارن باید بگم خیلی خوشبینی!! آره کوچولو! آزادی اینطور به لجن کشیده شد...اما کلمه دوم:ازدواج!!...یکبار در جایی این حرف رو زدم و همه داد و بیداد کردن اما حالا به تو میگم.ازدواج کثیف ترین قراردادی هست که بین دو انسان بسته میشه!!...پدربزرگم با چهار سکه مادر بزرگ رو قولنامه کرد!!.مادرم با چهل سکه به خونه پدر اومد.خواهرم با چهارصد سکه فروخته شد و بچه خواهرم در حال حاضر هزار و چهارصد سکه قیمت داره!!!...ازدواج خیلی کثیف هست به خصوص در زمانه ما...یکنفر به روی خودش چند سکه قیمت میذاره.بعد هرکس که وسعش برسه اون سکه ها رو گرو میذاره و طرف مقابل رو قولنامه میکنه!! درست مثل یک ماشین.درست مثل یک تکه زمین...بعد از فردای اون روز اون دو نفر بر طبق نوشته های داخل قولنامه متعلق به هم هستن و میتونن از هم استفاده کنن به خصوص شبها!...همیشه آرزو داشتم دو نفر رو ببینم که بعد از ازدواج کاملتر شدن.بعد از ازدواج به هم کمک کردن تا انسان بشن.بعد از ازدواج زندگیشون تکرار و تکرار و بیزاری نباشه...اما نه!...انگار همه میخوان مثل همه باشن!... ازدواج تبدیل به یک قرارداد مضحک شده که دو انسان بر طبق اون میتونن یکسری از نیازهای کثیف خودشون رو برطرف کنن...و اما کلمه سوم یعنی عشق...احمقانه هست ((می یو)) اما هنوز هم وقتی این کلمه رو به زبون میارم تمام بدنم یکجور به لرزه میفته.یک احساس خوب که همیشه با یک درد عمیق همراه هست...نه ولش کن...درباره عشق الان چيزی نميتونم بگم...شاید فردا راجع بهش صحبت کردیم...عشق...عشق...تنها چیزی که همپای پیامبران قدرت معجزه داره!! از تمام دوستانی  عزیزم که در نوشته قبل میلاد بی سعادت! ما رو تبریک گفته بودن  ممنونم  و البته باید یک تشکر ويژه هم از الهام خانم بکنم به خاطر متنی که در وبلاگشون راجع به من  نوشتن  و باعث شدن در حدود بیست لیتر عرق شرمندگی بریزم...خلاصه دست همتون درد نکنه.   ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/٢/۳ بيست و چهار گلوله!   از خاک در آمدیم و بر باد شدیم... از اونجایی که بیست و چهار سال پیش در چنین روزی یک زوج عاشق صاحب یک پسر شدن!! میخوام یکی از متنهایی که قبلا نوشتم و تقریبا بیشتر از باقی هذیانهام دوستش دارم اینجا بنویسم.تقدیمش میکنم به این دو عاشق که روزگار فرصت زیادی برای با هم بودن در اختیارشون نگذاشت...البته این متن را قبلا هم نوشتم و باید ببخشید.تکراری هست، مثل روزهای زندگی...    اگر دروغ رنگ داشت هر روز، شايد ده ها رنگين کمان در دهان ما نطفه ميبست و بيرنگي کمياب ترين چيزها بود اگر عشق، ارتفاع داشت من زمين را در زير پای خود داشتم و تو هيچگاه عزم صعود نميکردي آنگاه شايد پرچم کهربايي مرا در قله ها به تمسخر ميگرفتي اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت عاشقان سکوت شب را ويران ميکردند اگر براستی خواستن توانستن بود محال نبود،وصال و عاشقان که هميشه خواهانند هميشه ميتوانستند تنها نباشند اگر گناه وزن داشت هيچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد تو از کوله بار سنگين خويش ناله ميکردی و شايد من، کمر شکسته ترين بودم اگر غرور نبود چشمهاي مان به جای لبها سخن نميگفتند و ما کلام دوستت دارم را در ميان نگاه های گهگاه مان جستجو نميکرديم اگر ديوار نبود نزديک تر بوديم، همه وسعت دنيا يک خانه ميشد و تمام محتواي يک سفره سهم همه بود و هيچکس در پشت هيچ ناکجايي پنهان نميشد اگر ساعتها نبودند آزاد تر بوديم، با اولين خميازه به خواب ميرفتيم و هر عادت مکرر را در ميان بيست و چهار زندان حبس نميکرديم اگر خواب حقيقت داشت هميشه با تو در کنار آن ساحل سبز لبريز از ناباوري بودم هيچ رنجي بدون گنج نبود اما گنجها شايد، بدون رنج بودند اگر همه ثروت داشتند دلها سکه را بيش از خدا نمي پرستيدند  و يکنفر در کنار خيابان خواب گندم نميديد تا ديگري از سر جوانمردي بي ارزشترين سکه اش را نثار او کند اما بی گمان صفا و سادگي ميمرد، اگر همه ثروت داشتند اگر مرگ نبود همه کافر بودند و زندگي بي ارزشترين کالا بود ترس نبود،زيبايي نبود و خوبي هم، شايد اگر عشق نبود به کدامين بهانه مي گريستيم و مي خنديديم؟ کدام لحظه ناياب را انديشه ميکرديم؟ و چگونه عبور روزهاي تلخ را تاب مي آورديم؟ آري! بيگمان پيش از اينها مرده بوديم اگر عشق نبود اگر کينه نبود قلبها تمام حجم خود را در اختيار عشق ميگذاشتند من با دستانم که زخم خورده توست جراحت بازوان تو را مرهم ميگذاشتم و تو سنگي را که من به شيشه ات زده بودم به يادگار نگه ميداشتي و ما پيمانه هايمان را در تمام شبهاي مهتابي به سلامتي دشمنانمان مي نوشيديم اگر خداوند يک آرزوی هر انسان را برآورده ميکرد من بيگمان دوباره ديدن تو را آرزو ميکردم و تو نيز هرگز نديدن من را آنگاه نميدانم براستی خداوند کداميک را ميپذيرفت؟؟؟ در آخر یک نکته ای را اضافه کنم و اون هم اینکه چند روز پیش در وبلاگ  دختران برلین که دوست خوبم ناصر  توی اون مینویسه یک مطلبی خوندم که حیفم اومد به شما توصیه کنم نخونید. مطلبی  که در تاریخ سی ام فروردین با عنوان ((داستان نافرجام یک عشق)) نوشته شده  و  نقل خاطره ای از کالیس ماریوس فاتح بزرگ رومی هست...مخصوصا به دوستان مذکر خودم! توصیه میکنم بخوننش.دلیلش هم ...   ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱/٢۳ از دفتری که ناخوانده ماند.....۷   (۷) ماهی کوچک تو مرا به ياد من آورد! دو سوم حجم زمین آب است اما او، از بی آبی مرده بود... ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٢۸ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱/۱۸ ديوانه و گربه.....۳   این سومین شبی هست که اینجا هستی کوچولو. حالا فقط سه شب دیگه با هم خواهیم بود.بعدش من میرم به آسمون و تو باید بری دنبال یک زندگی اصیل حیوانی!...شاید عجیب باشه اما باید اعتراف کنم احساسی که بهت پیدا کردم کمی احمقانه تر شده...امروز یک احساس خاصی بهت داشتم که تا به حال هیچوقت تجربه نکرده بودم...شاید حسی که یک پدر و مادر نسبت به فرزندشون دارن!!...نمیدونم،بگذریم... ((می یو))! تا به حال در مورد به دنیا اومدن فکر کردی؟...بعید میدونم،پس بذار من برات بگم.وقتی یک نگاه کلی به داستان تولد میکنی متوجه میشی زندگی تا چه حد مضحک هست.به نظر من مهمترین چیزی که در زندگی یک انسان تاثیر داره مکان و زمان فرود اومدنش روی زمین و اون کسانی که فرودآوردنش هستن!!...در نود درصد موارد اون مکان و زمانی که انسان به دنیا میاد، هدفها و ایده آل های اون فرد رو میسازن. همین من که الان اینجا نشستم...آره خودم!...من توی این شهر، توی این زمان و با این پدر و مادر به دنیا اومدم و زندگیم اینطور گذشت...اگر من توی آفریقا به دنیا میومدم احتمالا از شدت گرسنگی در حال نابودی بودم و تمام هدفم پر کردن شکم خودمو و خانواده ام بود و یا شاید اصلا تا به این سن نمیرسیدم !!...من میتونستم مثلا در اسپانیا و ایالت باسک به دنیا بیام و یک جدایی طلب باشم که تمام زندگیش صرف مبارزه میشه و هدفش پیروزی در این راه هست!!...یا میتونستم از خانواده ای متمول در آمریکا به دنیا اومده باشم که چون همه اعضای خانواده ام تحصیلکرده هستن من هم در اون چرخه وارد میشدم و الان یک دکتر بودم!!...یا این ((من)) میتونست یک حرومزاده باشه که هیپوقت پدر و مادرشو ندید و نشناخت و خیلی اوقات در آرزوی داشتن خانواده سوخت و عاقبت به علت اعتیاد  گوشه خیابون مرد!...یا میتونستم اهل یک خانواده فقیر در جنوب لندن باشم که از شدت فقر دست به دزدی و هرکثافت کاری دیگه ای میزنه.میدونی ((می یو))! من ابایی ندارم که بگم اگر در یک خانواده فقیر به دنیا میومدم و خودم و اهل خانواده ام را گرسنه میدیدم و چاره ای نداشتم حتما دزدی میکردم.به خاطر همین هیچوقت کسانی که از سر گرسنگی و درموندگی دزدی ميکنن رو سرزنش نمیکنم، چون هر آدمی وقتی گرسنگی بکشه و کاری نداشته باشه حتما دزدی میکنه و توی این شکی نیست!!...و اما زمان...اون آدمی که هزار سال پیش به دنیا اومده و به عنوان مثال یکی از بزرگترین و مقدس ترین شخصیت های یک دین را به قتل رسونده شاید اگر در این زمان به دنیا میومد یک کارگر ساده بود و یا هرچیز دیگری و در طول تاریخ این همه نفرین نمیشد و یا بالعکس...پس این زمان و مکان هستن که تا حدود زیادی افکار و اهدف زندگی یک انسان را تعین میکنن.اما با تمام این حرفها به نظر من در هرکجا که به دنیا بیای و هر هدفی داشته باشی،مزخرف هست.آدمها یک هدف را تعیین میکنن و جون میکنن تا به اون برسن اما وقتی بهش میرسن میبینن هیچی نبوده و تازه اگر هم چیزی باشه باز هم فایده نداره.عاقبت تمام هدفها چیه؟؟...فاتح بلندترین قله ها هم عاقبت زیر خاک جا میگیره!!...من هیچوقت نتونستم برای خودم هدف بتراشم...البته موارد زیادی هست اما هیچکدوم بازی جذابی نیست...کاش لااقل انقدر احمق بودم که میرفتم دنبال سیاست و حزبها و گروههای مختلف و خودمو سرگرم میکردم.خیلی خنده ام میگیره از کار جماعتی که صبح تا شب در مورد این چیزها بحث میکنن.مسئله سیاست خیلی ساده هست.انسان موجود قدرت طلبی هست و هر انسانی به طور ذاتی و غریزی وقتی به قدرت میرسه از این قدرت در جهت منافع خودش استفاده میکنه.اینجاست که باز هم بحث مبارزه انسان با غریزه خودش پیش میاد و باید گفت در این مورد خاص تقریبا هیچ کس پیدا نمیشه که بتونه مچ غریزه رو بخوابونه.این خیلی طبیعی هست که هر کس حکومت را به دست بگیره از طریق راههای مختلف و فریب مردم منافع خودش و نوکرانش را تامین میکنه.حالا مردم به چند دسته تقسیم میشن و هرکدوم خواهان به روی کار آمدن یک فرد و یک نوع حکومت هستن در حالی که تبدیل شدن هر حکومت به حکومت دیگه اصل قضیه را عوض نمیکنه.در حقیقت خر همون خر هست و فقط پالونش عوض میشه!!...نمیدونم...در مورد بازیهای دیگه هم چیزی به ذهنم نمیرسه.شاید تنها هدفی که رسیدن بهش میتونه حتی بعد از مردن هم به آدم آرامش بده رسیدن به قله ((انسانیت)) باشه... راهی سخت و دردآور که از همون ابتدا از هر طرف تازیانه میخوری! وای کوچولو! میدونم الان داری به چی فکر میکنی...تو هم احتمالا داری پیش خودت این حرفها را با زندگی حیوانات قیاس میکنی!...شاید پیش خودت میگی که تو هم اگر توی خونه یک آدم خیلی پولدار به دنیا میومدی حتما الان صاحبخونه همونطور که به مادرت رسیدگی میکرد به تو هم خیلی اهمیت میداد و بهترین غذاها را میخوردی اما توی کوچه به دنیا اومدی تا سنگ بخوری!...یا شاید داری فکر میکنی که اگر توی جنگل بودی مثلا چطور زندگی داشتی...نمیدونم...ولی همه اینها هست.اما من به تو غبطه میخورم چون شما حیوانات هرجا که به دنیا بیایید لااقل این حسن را دارید که میتونید به هرجای دیگه خواستید برید.بدون اینکه احتیاج به گذرنامه و کوفت و زهرمار داشته باشید.برای شما هیچ مرزی وجود نداره...اما ما با دست خودمون، خودمون رو در مرزها محبوس کردیم. بذار قبل از این که بخوابی یک قصه برات بگم ((می یو)) ... دو تا بود هیچکس نبود!!...روی زمین به این بزرگی فقط دو نفر بودن که اسم یکیشون آدم بود و اون یکی حوا...این دوتا شروع کردن به فرود آوردن آدمها روی زمین.همینطور بچه آوردن و اون بچه ها هم دو تا دو تا رفتن توی یه خونه و دوباره بچه آوردن و بچه های اونها هم همینطور بچه آوردن و آوردن تا یه ذره تعدادشون زیادتر شد.بعد از یه مدت هر کدوم از این آدمها به خاطر میل به تصاحب که در درونشون بود به نظرشون اومد بهتره حالا که زمین به این بزرگی هست،هرکدوم دور یه تکه از زمین خط بکشن و درون اون محوطه ای که خط کشیدن مال خودشون باشه.اینطوری شد که چند تا چند تا تقسیم شدن و هر دسته بر حسب زوری که داشت سعی کرد محوطه بزرگتری رو برای خودش برداره.بعدها محیط داخل این خط کشی ها ((کشور)) نام گرفت...از اون به بعد هر دسته درون هر محوطه ای که بود سعی میکرد با چوب و چماق محدوده خودش رو حفظ کنه و یا اگر تونست با زور بره و محوطه دسته های دیگه هم بگیره تا وسعت محدوده خودشو افزایش بده...به هر حال هرکس هم که از آسمون فرود میومد و به دنيا وارد ميشد بالاخره توی یکی از این خط کشی ها میفتاد.اما جالب اینجاست که از همون بچگی توی گوش آدمها میخوندن این قسمتی که تو درونش فرود اومدی بهترین جای دنیاست و بهترین آدمها متعلق به داخل این خط کشی هستن و بقیه هیچی نمیفهمن.پس با تعصب درون این محوطه بمون و همیشه بهش افتخار کن.احتیاجی به منطق نیست.فقط باید با چوب و چماق و داد و بیداد و گاهی هم شعر و سرود بقیه رو خوار کنی و به این قسمت از خاک زمین افتخار کنی...خب آدمها هم به این ترتیب با این احساس بزرگ شدن و خو گرفتن...درست حدس زدی  ((می یو))! بعدها این خودپرستی بزرگ،"حس وطن پرستی" نام گرفت...    ¤ نوشته شده در ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱/۱۱ قصه کوتاه   چه مهربان بودی ای یار...ای یگانه ترین یار...چه مهربان بودی...وقتی دروغ میگفتی!(فروغ) *** قصه کوتاه در کتاب هستی سهم من قصه کوتاه تو بود سهمم از آن همه امید وصال گم شدن در طلب راه تو بود دست تو، دست نوازشگر باد دست تو باغ امید حسرت چشم پر آبم شب و روز دیدن جلوه ای از باغ تو بود سهم چشمان من اما، آری! دیدن داغ تو بود این منم زخمی رگبار دروغ با تنی خسته ز تکرار                             _ ز تکرار سقوط میکشم بار ندامت،شب و روز         گرچه رفتی و نشان از تو نماند عمر این قصه کوتاه، دراز است هنوز حرف تو حرف امید حرف تو قصه شبنم،گل و نور حرف تو راوی خوش لحن رهایی ها بود حرف تو وقت دروغ آنچنان زیبا بود که قناریها نیز لب فرو می بستند! و دو دستان من از جامه دل غصه را می شستند باورم نیست هنوز من ز خود میپرسم، آیا او                                  _ آن پریزاده خوب اینچنین ساده و سهل در دل چاه جنون برد مرا؟ باورم نیست هنوز دیگران گر...                 _ اما! نازنینم،تو چرا؟                                                              م.فریاد                                                                               فروردین 84 ¤ نوشته شده در ساعت ۸:٤۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸٤/۱/٦ بودا   به احتمال بسیار زياد تا به حال نام ((بودا)) به گوش شما خورده.اسم واقعی این طفلک سیدارتا از خاندان گوآتاما بوده و در اصل بودا لقبی هست به معنی "کسی که درک بالایی دارد" که به این فرد داده اند.البته واژه بودا در زبان سانسکريت به معنای "بـيـدار" ترجمه شده. بودا اگرچه فرزند رئیس قبیله ای در شمال هند بود و میان ناز و نعمت بزرگ شد اما وقتی به سن جوانی رسيد تصمیم گرفت راهی برای کمک به مردم و رهایی از رنج و درد پیدا کنه و معنای واقعی زندگی را متوجه بشه.به خاطر همین موضوع بودا علیرغم اینکه ازدواج کرده و فرزندی هم داشت خانواده اش را ترک کرد و تمام زندگی خودش را صرف پیدا کردن راهی برای حل مشکلات مردم کرد.(این وسط فقط اون زن و بچه ضرر کردن!). بودا برای رسیدن به جواب،راههای متعددی را امتحان کرد از جمله اینکه به نزد روحانیون هندی رفت اما جوابی نگرفت و سپس سعی کرد 6 سال مانند یک راهب هندی زندگی کرده و سخت ترین ریاضتها و شکنجه ها را تحمل کنه تا در برابر مصائب روزگار مقاوم بشه اما از این راه هم نتیجه ای نگرفت.عاقبت به قدری در زیر درخت سایه گسترش نشست تا به نور معرفت رسید و جوابش را پیدا کرد. این بشر در اعتقادات جالب خودش عنوان میکنه که علت رنج كشيدن ،هوس هست؛هوس و تمايل به زندگی و بدست آوردن چيزهای بیشتر.بودا اعتقاد داشت که احساسات قدرتمندی مانند عشقهای دنیوی هم باعث رنج کشیدن هست.به همین خاطر بودا 4 اصل را بنیان گذاشت: ۱_ رنج، جزء جدایی ناپذیر تمامی مراحل زندگی است:تولد،بیماری،پیری و مرگ. 2_هوس باعث رنج است. 3_برای غلبه بر رنج و درد بایستی از تمام هوسها و خودخواهی ها دور شد. 4_و اصل چهارم که به شما نشان میده چطور میشه به سه اصل قبل دست یافت ((راه هشتگانه)) نام داره.راه هشتگانه روشی بود که بودا با آن به تعلیم عقاید خود میپرداخت و طبق آن میبایست هشت عمل صحیح را پیش گرفت.نکته جالب اینکه سه اصل مهم زرتشت هم در بین این هشت عمل وجود داره.این هشت عمل عبارتند از:پندار نیک،گفتار نیک،کردار نیک،هدف درست،شغل درست،تلاش صحیح،تفکر صحیح و مراقبه. از اونجا که پیروی از آیین هشتگانه بودا در بین مردم کار بسیار مشکلی هست، راهبان بودایی به رهبانیت و ترک دنیا میپرداختند!...یکی از عقاید جالب بودایی ها این هست که معتقدند انسان پس از مرگ دوباره متولد میشه و بدین ترتیب هر زندگی بعدی، عذاب یا پاداش زندگی قبلی خواهد بود(این اعتقاد در بین پیروان کیش یارسان که ما فارسی زبانان آنها را "علی اللهی" مینامیم نیز وجود دارد اما باور کردن اين موضوع...! )  بودا به مردم یاد میداد كه بايد به افكار خود طوری جهت دهند كه فقط به اعمال درست و پسنديده فکر کنند،احساسات خود را كنترل كنند و قدرت امتناع از انجام گناه را تقويت نمايند.بودا در طول زندگی خودش هرگز ادعای پیامبری نکرد و خودش را تنها یک معلم میدانست.بودا در سن هشتاد سالگی درگذشت. راهبان بودایی لباسی گشاد به رنگ نارنجی ميپوشند و سرخود را میتراشند و پابرهنه راه میروند.آنها کاسه گدایی در دست میگیرند و هدایای سایر بوداییان را حمل میکنند.دو شاخه اصلی در کیش بودا وجود دارد که نام آنها هینه یانه و مهایانه است.هینه یانی ها معتقد به تکروی هستند و اعتقاد دارند هرکس باید بکوشد برای خود روزنه ای پیدا کند و از آن طریق به حقیقت برسد اما مهایانی ها اعتقاد دارند کسانی که از حقیقت آگاهند باید دم درگاه حق بمانند و تلاش کنند تا بقیه موجودات را هم به سوی حق و حقیقت بکشانند.                    ***   به هرحال من فکر میکنم بعضی از مسائل و اعتقادات بودا بسیار جالب هستن و در مجموع چون هیچ دین و آیین و فرقه و مذهبی کامل نیست میشه بدون داشتن تعصب(همونطور که میدونید تعصب زاده جهل هست!) به ادیان دیگه هم نگاهی انداخت و از هرکدوم مطالب مفیدی را آموخت.به نظر شما هیچ دلیل موجهی برای محبوس کردن خود در چارچوب یک دین به خصوص پیدا میشه!؟                    *** اما در مورد سوالی که در پست قبلی طرح کردم متاسفانه! هیچ کدوم از دوستان عزیزم نتونستن جوابش رو پیدا کنن.جواب سوال این بود که در هیچ کدوم چیز به درد بخوری پیدا نمیشه!...اون جایزه هم بدون صاحب موند.       ¤ نوشته شده در ساعت ۸:۳۱ ‎ب.ظ توسط مهدی.م (فریاد) پيام هاي ديگران ()  ۱۳۸۳/۱٢/۳٠ بهار   شد فصل بهار و بلبل و گل             در باغ به عشرتند با هم با هم ستم است اگر نباشيم        چون بلبل و گل به باغ ما هم رسيدن فصل بهار رو به همه دوستانم تبريک ميگم.نميخوام شعارهاي هميشه رو تکرار کنم و آرزوي سال سراسر خوشي و شادي رو براتون داشته باشم چون با آرزو کردن من هم چيزي درست نميشه و هميشه در طول يک سال شادي و غصه با هم وجود داره اما اميدوارم در هر دو صورت خودمون رو کنترل کنيم.نه در شادي سه متر به هوا بپريم و نه توي غم و غصه سر به ديوار بکوبيم چون غم و شادي هردو گذرا هستن.عمرمون به سرعت ميگذره و بزرگترين کاري که ميتونيم بکنيم اين هست رفتارمون طوري باشه که هيچکس رو از خودمون نرنجونيم.تنها در اين صورت هست که احساس آرامش خواهيم کرد و در لحظه زيباي مرگ آسوده خاطر آماده سفر ميشيم...ميشه از همين الان با خودمون اين قول و قرار رو بذاريم چون ممکنه فردايي وجود نداشته باشه. خزان چو بگذرد از پی بهار مي آيد             خزان عمر،ندارد ز پی بهار افسوس چون تا چند روز ديگه شمعهای خاموش يکساله ميشه دوست دارم از تمام کساني که توي اين يکسال به اينجا سر زدن و بهم لطف داشتن تشکر کنم.ضمنا يک سوال به همراه يک جايزه هم براتون دارم...اين وبلاگ يک شباهت بزرگي با دنيا داره، هرکدوم از دوستانم که بتونن بگن شباهت اين وبلاگ با دنيا چيه به عنوان جايزه از طرف من کمک هزينه خودکشي دريافت خواهند کرد!!...جواب اين سوال هم در تايپ بعدي قرار خواهم داد(هرکس خواست ميتونه جايزه رو به نيازمندان ببخشه!)... من سعي کردم اسم تمام دوستاني که اينجا اومدن رو در زير بنويسم اما از اونجايي که از نظر حافظه وضعيت اسفباري دارم! يک دنيا از کساني که اسمشون رو احيانا فراموش کردم معذرت ميخوام...اما دوستان عزيزم که هميشه به خونه من اومدن: علی ______ اين علي کوچولوي مهربون(البته کوچولو هست ولي بزرگ فکر ميکنه)  اون موقع که من از پشت کوه اومدم! ساختن وبلاگ رو يادم داد و بايد يه تشکر ويژه ازش بکنم.اين علي آقاي ما با اينکه يک وجب بيشتر با حافظ فاصله نداره ولي فروغ رو بيشتر از همه دوست داره.توي شيراز شايعه شده که اصلا فروغ شعر ((علي کوچولو)) را به خاطر اين شخص گفته!...شما هم اگر خواستيد ميتونيد باور کنيد! اسم وبلاگش هم هست عصيان.حتما بهش سر بزنيد. سام ______ برادر بزرگتر علي کوچولو هست...سامي هم يه آقا پسرگل هست که تازگيها مثل صداقت توي زمونه ما خيلي کم پيدا شده.ميگن قراره روي ستاره سهيل رو کم کنه!به هر حال هردو اينها مثل برادرهايي که ندارم ميمونن...اسم وبلاگ سامي هم عيسي مسيح،پسر خدا هست. سحر ______ اين يکي ديگه خاله علي و سام هست...يه خانوم معلم خيلي مهربون و با احساس که آدم گاهي به شاگردهاش حسودي ميکنه.اگه همه زنهاي دنيا مثل سحر بودن دنيا خيلي خوب ميشد.از ته دل آرزو ميکنم اين خانوم معلم ما يه روز به ستاره اش برسه.آهاي ستاره! تنهاش نذاري يه وقت... عاطفه ______ دقيقا مثل اسمش با عاطفه هست،خوب و مهربون. از ته دل مينويسه و هميشه نسبت به نوشته هاي من توي اين وبلاگ بيش از اندازه لطف داشته و شرمنده ام کرده.اسم وبلاگش هست حرفهاي دلم...تنها عيبش اينه که گاهي فراموش ميکنه وبلاگ داره و چند ماه چيزي نمينويسه!...اميدوارم از اين به بعد زودتر آپديت کنه. شيرين عسل ______ (در زندگي زخمهايی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا ميخورد و ...)! پويا ______ اين آقا پوياي گل از خوبهاي روزگارمون هست.من اگر دختر داشتم حتما ميدادم به پويا!!(نترس پويا جون، ندارم)...نوشته هاش در وبلاگ بر آستان جانان هميشه بي ريا و از صميم قلب هست...من که هميشه از خوندنش لذت ميبرم. الهه ______ دوست خيلي عزيزم که هر از گاهي دردهامون رو يه جورهايي عادلانه تقسيم ميکنيم!...اين بي نشونه ما دل نازک هست، خيلي زياد، تقريبا به اندازه آدمهايي که نمک ميخورن و نمکدون ميشکنن!... دلش در عين نازک بودن دريايي و پاک هم هست...يک عاشق واقعي...اسم وبلاگش هست بي نشونه...اميدوارم ديگه آخر نوشته هاش ننويسه ((دلم تنگه))! و از ته دل آرزو ميکنم يه روز به نشونه خودش برسه و دنيا به کامش بشه. نگار ______ من نميدونم اين همه شعر خوب رو از کجا مياره...هم شعرهاي خودش و هم اشعاري که از ديگران انتخاب ميکنه زيبا هستن.اسم وبلاگش هست گلستان ادب...اگه بي ادب هستيد وارد نشيد! کاکوتو ______ من که هنوز موفق نشدم بفهمم اسمش چي هست...ولي هميشه جزو دوستان خوبم بوده که لطف کرده و به اينجا هم اومده.وبلاگش خونه روياهام نام داره...به خونه روياهاش سر بزنيد هرچند که متاسفانه کمي دير به دير آپديت ميکنه(تقريبا چهار سال يکبار!). الهه ______ اين الهه خانوم هم از عزيزان من هست. هرچند که گاهي جر و بحث هم داشتيم اما تقريبا در هر موردي که نظرهامون رو ميگيم يه جورهايي شبيه هست و من به يک نتيجه بسيار مهم و تاريخي رسيدم اونم اينکه يا من شبيه ايشون فکر ميکنم يا ايشون شبيه من!!!...در آينده نه چندان دور بايد خانوم دکتر صداش کرد ولي خب مريضهاش سختي نميکشن چون با يک دکتر باوجدان و دلسوز و دلپاک طرف خواهند بود.فقط ممکنه يه ذره بميرن!...حتما بريد سراغش ،اسم وبلاگش هزاران آرزو هست.اميدوارم به تک تک آرزوهاش برسه. زيستن ______ نميدونم با چه سبکي مينويسه اما هر بار که ميرم سراغش چند بار شعرهاشو مرور ميکنم...فوق العاده هستن.اسم کوچکشو نميدونم ولي اسم وبلاگش هم زيستن هست. دريا ______ نميدونم چرا هميشه فکر ميکردم اهل شمال هست...شايد به خاطر اسمش بوده...ولي خب اهل شمال نيست.دلک دريايي من عنوان وبلاگش هست...نوشته هاي قشنگشو بخونيد به خصوص متن آخر که درباره نوروز هست و جالبه. بهار ______ اين بهار کوچولو هميشه بي نهايت منو شرمنده کرده و لطف داشته.با اينکه سن چندان بالايي نداره خودش هم خيلي قشنگ مينويسه.اميدوارم خيلي زود يک وبلاگ درست کنه تا راحتتر نوشته هاشو بخونيم. در ضمن جا داره از پرنيان عزيز که اميدوارم غم غربت روزي براش به پايان برسه و به سرزميني که دوست داره برگرده و ساير دوستان عزيزم در سايت همسفر که گهگاه به اينجا سر زدن تشکر کنم.  گروه سبز ______ از تمام اعضاي اين گروه تشکر ميکنم به خصوص آقاي شهسواري و خانم اميني...خيلي شرمنده ام که هنوز نتونستم در جمعشون حاضر باشم...اين خانم اميني باور نميکنه من تحصيل نکردم.بابا خانم اميني! به خدا من بي سوات! هستم... دکتر ترانه جوانبخت ______ ترانه عزيزم هميشه به من لطف داشته و درباره نوشته هام نظر داده...درست به همون اندازه که من از درس و تحصيل بيزار هستم، ترانه تحصيل رو دوست داره و واقعا پشتکارش آدمو به تحسين وادار ميکنه...پس از گرفتن دکتراي شيمي حالا در رشته فلسفه تحصيل ميکنه و در ضمن از شاعران خوب ما هم هست...ترانه سالي سه چهار تا کتاب چاپ ميکنه که در اين زمينه به نظر ميرسه با آقاي عليرضا افتخاري که سالي چهار تا نوار ميده بيرون داره رقابت ميکنه!!...آرزو ميکنم يک روز به کشورش بازگرده و طرحهايي که در ذهن داره به اجرا در بياره.ترانه دو تا وبلاگ به نامهاي فراگو و وبلاگ شخصي داره. دکتر عليرضا گروسی ______ داش علي خودمون که مدتهاست غيبش زده و فکر ميکنم لطف ايزد شاملش شده و فوت کرده!!...از شوخي گذشته هفت ماه از بهترين روزهاي زندگي خودمو در کنار عليرضا گذروندم و خيلي وقتها که دلم ميگيره آرزو ميکنم ايکاش عليرضا پيشم بود تا دوباره اون روزهاي خوب رو تکرار ميکرديم...اين روانشناس ديوونه تنها کسي بود که روان ما رو دريافت!!...راستي داش علي! ما داريم ميريم توي بيست و چهار سال...از اين به بعد بيست و چهار تا سلامتي بايد بدي.. پيمونه هاتو رديف کن(البته اگر هنوز زنده اي!) گل هيچ ______ اسم کوچکش رو نميدونم(درست مثل اسم بزرگش!)...مدتهاست که وبلاگشو ميخونم و البته ايشون هم لطف ميکنه و اينجا مياد، بعضي نوشته هاش عالي هست و البته قالب وبلاگش هم خيلي زيبا.وبلاگش هم به همون نام  گل هيچ هست. ميترا ______ معني اسمش ميشه ((الهه مهر))...اما براستي الهه فضولي هست!!... روانشناس هست اما خيلي مونده تا مثل آنتوني رابينز بتونه کتاب چاپ کنه و سر مردم کلاه بذاره!!...در آخرين رده بندي فدراسيون جهاني FIZA (فضولها)، در صدر جدول برترين فضولها جا داره!...ميترا اگر يکروز از من ايراد نگيره روزش به شب نميرسه...البته چند وقت پيش آقا سعيد گل در يک اقدام شهادت طلبانه! با ايشون ازدواج کرد تا خيلي ها نفس راحت بکشن...به هر حال ميترا هميشه چه اينجا و چه بيرون از اينجا بهم سر زده و ازش ممنونم. البته چون جنبه بالايي داره از اين شوخي هاي من ناراحت نميشه(آره تو بميري!)... عسل ______ بزرگترين مشخصه اش سليقه بالايي هست که داره...اگر به وبلاگ رنگارنگ سر بزنيد حتما به حرف من ميرسيد. آزاده ______ درست به همون نويسنده هايي که من علاقه دارم علاقه داره...درست حرفهاي دل منو مينويسه...هميشه وقتي وبلاگشو ميخونم احساس ميکنم حرفهايي که دوست دارم بزنم دارم ميخونم...حتما بهش سر بزنيد...کوتاه و مختصر مينويسه...اسم وبلاگش هم بسيار کوتاه و مختصر هست!، انسان زاده شده است که زندگي کند نه اينکه خود را براي زندگي آماده کند...فقط همين!! S.M ______ متاسفانه اسم کوچکشو نميدونم و اين حروف احتمالا اول اسم و فاميلش هست.اين آقا پسر گل اغلب متنهاي کوتاه اما بسيار پر محتوا رو انتخاب ميکنه... قطعه هايي که از نصرت رحماني در وبلاگش مينويسه واقعا فوق العاده هستن...حتي نام وبلاگش هم نام جالبيه:کتيبه مخدوش. برف ______ وقتي به وبلاگش ميريد نا خودآگاه ياد زمستون ميفتيد...متنهاي قشنگي رو ميشه اونجا پيدا کرد...عنوان وبلاگش هست:هوا بس ناجوانمردانه سرد است(واقعا درسته!)...اميدوارم ((برف)) در بهار هم با ما باشه. ليلا ______ بعد از چند سال به سبک فيلمهاي هندي منو پيدا کرد، اون هم توي دنياي اينترنت!!...در وصف کمالات اين ليلا خانم به ذکر همين يک نکته بسنده ميکنم که ما در کلاسهاي مديريت صنعتي هم ميزي بوديم و ايشون به همراه يازده نفر ديگه از بچه هاي کلاس يک نهار به من باختن و هنوز هم از اون ناهار بي زبون خبري نيست...يکبار هم در امتحان آخر ترم از روي دست هم تقلب کرديم و برگه هامون شبيه هم بود اما در آخر من هجده شدم و ايشون بيست!!...حالا اين دو نمره از کجا در اومد خدا داند...منابع خبري آگاه! گ�